Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 13/12/2011
Ανοιχτή συζήτηση προπτυχιακών-μεταπτυχιακών φοιτητών για τις περικοπές συγγραμμάτων, τις επι πληρωμεί σημειώσεις και τι μπορούμε να κάνουμε
Πέμπτη 15/12 στις 17:00 στο φουαγιέ της σχολής
.
κάθε Δευτέρα στις 12:00μμ στο φουαγιέ
Δημοσιεύθηκε στο Ανακοινώσεις | Αφήστε Σχόλιο »
Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 06/12/2011
Πέμπτη 8/12/2011
13:00μ.μ.
στην αίθουσα Α11
Δημοσιεύθηκε στο Ανακοινώσεις | Αφήστε Σχόλιο »
Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 27/11/2011
Το παρακάτω κείμενο είναι το πρώτο πλαίσιο της συνέλευσης αδιαμεσολάβητου αγώνα. Το δημοσιεύουμε και εδώ για δύο λόγους. Πρώτον γιατί έχει μια ιστορική σημασία στη συζήτηση για τις δομές του φοιτητικού κινήματος καθώς είναι η πρώτη φορά που εισάγει με ολοκληρωμένο τρόπο τη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα ως δομή του φοιτητικού κινήματος. Δεύτερον γιατί ο κόσμος του αυτόνομου σχήματος συμμετέχει ως άτομα στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα και άρα τα κείμενα που βγαίνουν εκφράζουν και εμάς. Ξεκαθαρίζουμε πάντως ότι η συμμετοχή μας στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα δε σημαίνει επουδενί πως οι υπόλοιποι συμμετέχοντες ταυτίζονται με τις απόψεις του αυτόνομου σχήματος ούτε πως ο σκοπός της συμμετοχής μας είναι αυτός. Στόχος της ΣΑΑ είναι ο πλουραλισμός και η σύνθεση των διαφορετικών προσεγγίσεων των ανθρώπων που συμμετέχουν.
Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (Persona non Grata)
*********
Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία όπου βιώνουμε μια συνολική επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας, με νέα μέτρα να προστίθενται καθημερινά και με το πολιτικό σύστημα να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε επικοινωνιακό όπλο έχει για να μας τρομοκρατήσουν και να μας πείσουν ότι αυτή η πολιτική είναι μονόδρομος για νq «βγούμε από την κρίση», δηλαδή τη κρίση της δικιάς τους κερδοφορίας. Το τελευταίο καιρό μάλιστα, η όποια βιτρίνα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης έχει πέσει και πλέον το καπιταλιστικό σύστημα και οι ιεραρχικές κοινωνικές σχέσεις μας δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο: αυτό της άγριας εκμετάλλευσης και καταπίεσης, της τρομοκράτησης, της εξαθλίωσης του κόσμου στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου και των αφεντικών.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, που μάλιστα προβάλλεται και από τα ΜΜΕ , αλλά τελείως διαστρεβλωμένα: ως κατεύθυνση για τη «σωτηρία της χώρας», για τον «εξορθολογισμό της οικονομίας μας», των «θυσιών όλων μας, για να γυρίσουμε στην ανάπτυξη» και μιας συνειδητής προσπάθειας τρομοκράτησης της κοινωνίας. Υπάρχει όμως και μια πραγματικότητα που συνειδητά αποσιωπάται. Αυτή των συλλογικών κοινωνικών αγώνων που εναντιώνονται σε αυτήν την πολιτική κατεύθυνση . Των μαχητικών απεργιών διαρκείας από διάφορους κλάδους τον τελευταίο καιρό, κόντρα στη μεμονωμένες, συμβολικές και ακίνδυνες για το σύστημα απεργίες μίας, δύο ημερών, που προτάσσουν οι κομματικές ηγεσίες. Των καταλήψεων υπουργείων και άλλων δημόσιων κτηρίων, των συνελεύσεων γειτονίας που βασίζονται και κινούνται σε σχέσεις ισοτιμίας και αλληλεγγύης, των συνελεύσεων που αντιτίθενται σε συγκεκριμένα κομμάτια της επίθεσης, (π.χ. δείχνοντας έμπρακτα τις σχέσεις αλληλεγγύης, επανασυνδέοντας το ρεύμα σε όποιον το κόψουν λόγω μη πληρωμής του χαρατσιού ή π.χ. ενάντια στο αντίτιμο για τα νοσοκομεία). Ταυτόχρονα, αγώνες έχουν ξεσπάσει και ξεσπούν και στο εξωτερικό, όπως οι αραβικές εξεγέρσεις, το κίνημα στη Χιλή ή οι μαχητικές διαδηλώσεις που ξαναξεκινάν στην Αγγλία.
Δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη ότι τα μέτρα και η πολιτική αυτή θα σταματήσει μόνη της, ότι αν ο καθένας λειτουργήσει ατομικά και κοιτώντας τη πάρτη του, θα αντέξει και θα διασωθεί από αυτήν την κατάσταση. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οι ανάγκες μας είναι κοινές, αν δεν αντισταθούμε συλλογικά, αν δεν κατανοήσουμε ότι ο δρόμος που θα βαδίσουμε μπορεί να χτιστεί μόνο με το δικό με το δικό μας κόπο και όχι από κάποιους σωτήρες, αυτή η «ασφαλής και σίγουρη» προαναφερθείσα κατάσταση άγριας εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης θα παγιωθεί. Με αφορμή την 17 Νοέμβρη, και τι σημαίνει για εμάς σήμερα το βασικό σύνθημα εκείνης της εξέγερσης, θα θέλαμε να πούμε δυο λόγια για την κατάσταση στην κοινωνία και μέσα στο πανεπιστήμιο και το πώς μπορούμε να κινηθούμε.
ΨΩΜΙ
Η λέξη «ψωμί» δε θα μπορούσε ποτέ να αντιπροσωπεύσει απλά και μόνο την έννοια της τροφής. Σε αυτή συγκεντρώνεται η αρχική προϋπόθεση της ύπαρξης του ανθρώπου. Συμπεριλαμβάνει όλα εκείνα που χρειάζεται προκειμένου να ζήσει. Το υπάρχον σύστημα ανέκαθεν είχε τη πρόθεση τα μέλη της κοινωνίας να κοπιάζουν τα μέγιστα προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώνουν. Εξ ου και η πάγια τακτική του να εμπορευματοποιεί κάθε αγαθό που καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων. Από το φαγητό και το νερό, τη στέγη, το ρεύμα και τον ρουχισμό, μέχρι τη μόρφωση και τη ψυχαγωγία του.
Στην πτυχή του κοινωνικού συνόλου που ονομάζεται «φοιτητές» αυτή η κερματοποίηση κάθε μπουκιάς του (διατροφικής, βιοτικής και πνευματικής) έρχεται με τις συνεχείς προσπάθειες χρηματικής εκμετάλλευσης των αναγκών μας. Ας μην ξεχνάμε τις περικοπές στη διανομή συγγραμμάτων, το περσινό ενδεχόμενο λουκέτο της λέσχης, που εξακολουθεί να απειλεί, την επιβολή επίδειξης πάσο, το αντίτιμο σε άλλες λέσχες, το φωτεινό παράθυρο που άνοιξε στις εστίες και τα 150 ευρώ μηνιάτικο για εκείνους που δε δικαιούνται πλέον να μένουν εκεί, το πεντάευρω στις κατασκηνώσεις, το δεκάευρω στο γυμναστήριο. Και όσο μικρά κι αν είναι τα ποσά, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι σιγά σιγά θα μας γίνουν συνήθεια.
Η απάντησή μας σε όλα αυτά είναι οι συνεχιζόμενοι και εντεινόμενοι αγώνες, αλλά και η δημιουργία συλλογικών δομών, κάτι που προτείναμε και κατά τη διάρκεια των καταλήψεων του Σεπτέμβρη. Στο θέμα της διατροφής μας, οι αγώνες για τη λέσχη συνδυάζονται και με τη συλλογική κουζίνα. Μια προσπάθεια κατά την οποία μαγειρεύουμε διαδοχικά ο καθένας για τους υπόλοιπους, μειώνοντας έτσι τα καθημερινά μας έξοδα, αποφεύγοντας την σύγχρονη γαστρονομική κουλτούρα του έτοιμου σάπιου φαγητού, και φέρνοντας μέσα στη σχολή ένα μακρύ νοητό τραπέζι στο οποίο καθόμαστε και τρώμε όλοι μαζί.
Η έννοια της παιδείας σε ένα σύστημα που κινείται γύρω από το κέρδος χάνει ολοένα και περισσότερο το νόημά της. Δεν εμπεριέχει την ουσιαστική γνώση του κόσμου που μας περιβάλλει και την καλλιέργεια του ανθρώπινου πνεύματος και της ψυχής. Αντί αυτού, προάγει την υπερεξειδίκευση και τη συσσώρευση πληροφοριών, που θα χρησιμοποιηθούν από το άτομο περισσότερο για τη συντήρηση και την ανάπτυξη του ίδιου του συστήματος , παρά για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Καθίσταται, δηλαδή, ένα εμπορικό προϊόν το οποίο διακινείται αποκλειστικά μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος και το οποίο θρέφει άβουλους καταναλωτές και μυαλά στις υπηρεσίες των επιχειρήσεων.
Ως φοιτητές βιώνουμε αυτή την κατάσταση σε ένα κυρίαρχο κομμάτι της ζωή μας. Με το νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, μάλιστα, που πρόσφατα ψηφίστηκε, αυτή η κατάσταση τείνει να παγιωθεί. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, εμείς οι ίδιοι αφενός να μπλοκάρουμε τη συνεχή εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, αφετέρου να εφεύρουμε διαδικασίες συλλογικής αυτομόρφωσης. Να φτιάξουμε δομές που θα διευκολύνουν την κυκλοφορία, την ανταλλαγή και τη σύνθεση των γνώσεων και των δυνατοτήτων του καθενός και της καθεμιάς. Να αμφισβητήσουμε τις ιεραρχίες του κυρίαρχου εκπαιδευτικού συστήματος (π.χ. αυθεντία του καθηγητή, επιβολή στους φοιτητές). Να σπάσουμε την αποκλειστικότητα που έχει πάνω στο τι μαθαίνουμε, πως το μαθαίνουμε και την πιστοποίηση ότι το μάθαμε, η οποία παραγκωνίζει κάθε εναλλακτική πρόταση μάθησης. Να είμαστε εμείς αυτοί που θα διαχειριζόμαστε το κοινωνικό αγαθό της γνώσης με άξονα τις κοινές μας ανάγκες. Ως κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι σημαντική η διεξαγωγή αντιμαθημάτων, όπου ο καθένας και η καθεμία μπορεί να μοιραστεί τις γνώσεις και την πείρα του πάνω σε κάποιο θέμα που τον-την ενδιαφέρει. Επίσης, μια πρόταση είναι το στήσιμο ελεύθερης βιβλιοθήκης στη σχολή, που θα μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών.
Πως μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία όταν χιλιάδες κάμερες καταγράφουν τα πάντα, όταν διαδηλώνεις υπερασπιζόμενος έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής και σε φλομώνουν στα χημικά και με την παραμικρή αφορμή (πλέον και χωρίς αυτήν) σε σαπίζουν στο ξύλο? Πως μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία σκέψης και έκφρασης σε μια κοινωνία που γεμίζει τα παιδιά με ένα κάρο άχρηστες πληροφορίες χωρίς να τους μαθαίνει πως να τις επεξεργάζονται, να τις κρίνουν και να τις αναδημιουργούν? Μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό πληροφοριών και προτύπων μιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος. Ο καθένας εγκλωβίζεται μέσα σε ρόλους που του επιβάλλονται.
Ακόμα και μέσα στο πανεπιστήμιο, έναν δημόσιο χώρο που «εξελίσσεται η σκέψη, η επιστήμη, ανοίγουν νέοι δρόμοι», οι φύλακες είναι εκεί για να σε ελέγχουν, οι χώροι του είναι κλειδωμένοι και δεν υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση από όποιον το επιθυμεί, όποτε αυτός έχει ανάγκη να βρεθεί εκεί. Για να πάρουμε πάσο είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε τα στοιχεία μας μαζί με φωτογραφία σε μια επιχείρηση, χωρίς το πανεπιστήμιο να φέρει καμία ευθύνη για το πώς αυτά θα χρησιμοποιηθούν. Μπορεί τελικά να ‘χεις μια ψευδαίσθηση ελευθερίας και ανωνυμίας όταν ζεις σε μια μεγάλη πόλη αποξενωμένος από τους ανθρώπους γύρω σου, αλλά το μάτι του «μεγάλου αδερφού» ξαγρυπνά. Ελευθερία θα ήταν να μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε και όχι να απομνημονεύουμε. Να έχουμε πρόσβαση σε όλα τα απαραίτητα αγαθά, χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να δουλεύουμε όλη μέρα προκειμένου να τα αποκτήσουμε. Να σπουδάζουμε φυσική για να μάθουμε πως λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας και να μπορέσουμε να συνεισφέρουμε στην κοινωνία που ζούμε κι όχι για να βρούμε μια καλύτερη και πιο καλοπληρωμένη δουλειά. Να τριγυρνάμε ελευθέρα σε μια πόλη χωρίς αστυνόμευση και σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς φύλακες, γιατί τίποτα από αυτά δεν μπορεί να σου προσφέρει καμία αίσθηση ασφάλειας-μόνο τρομοκρατία. Αυτό που θα σε κάνει να νοιώσεις ασφάλεια είναι ζωντανοί δρόμοι, γεμάτοι ανθρώπους κι όχι δρόμοι νεκροί και περιφρουρημένοι. Να μην ζούμε μέσα σε πλασματικές ανάγκες και τελικά να είμαστε πάντα ανικανοποίητοι. Ελευθερία είναι να μπορείς να σκέφτεσαι πέρα από τα όρια αυτής της στενόμυαλης κοινωνίας.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ: μια νέα δομή του φοιτητικού κινήματος
Για την υλοποίηση των αποφάσεων του συλλόγου, τη συνδιαμόρφωση πλαισίων, τη διεξαγωγή των αγώνων, εισάγουμε μια νέα δομή, τη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα (ΣΑΑ). Κάνουμε αυτή την επιλογή γιατί θεωρούμε αναγκαίο οι δομές μέσα από τις οποίες δρούμε σαν φοιτητικό κίνημα να χαρακτηρίζονται από αλληλεγγύη, συντροφικότητα, εμπιστοσύνη, απαλλαγμένες από λογικές ανάθεσης και όλοι-όλες να συμμετέχουμε ισότιμα και να μπορούμε να συνδιαμορφώνουμε από μηδενική βάση (πάντα κάτω από ένα κινηματικό πρίσμα) το πολιτικό περιεχόμενο και τις δράσεις των αγώνων μας. Οι αποφάσεις θέλουμε να παίρνονται από τη βάση και οι αναλύσεις να μην αναλώνονται σε αντιπαραθέσεις έτοιμων πολιτικών προγραμμάτων και κομματικών γραμμών. Ανάγκη μας είναι να πορευτούμε ο ένας πλάι στην άλλη και όχι οι πολλοί πίσω από λίγους. Να αποφασίζουμε εμείς για εμάς. Η συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα δεν είναι πολιτική συλλογικότητα. Είναι δομή του φοιτητικού κινήματος. Η θέση και ο ρόλος της είναι αντίστοιχοι με αυτούς που στους προηγούμενους αγώνες κατείχε η συντονιστική επιτροπή. Στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα δεν μπορούν να συμμετέχουν 1) Φασίστες, ρατσιστές, εθνικιστές είτε κατεβαίνουν σε εκλογές είτε όχι. 2) Όσοι θεωρούν τον καπιταλισμό ένα ανθρώπινο σύστημα. 3)Παραταξιακοί, δηλαδή όλοι όσοι είναι μέλη ομάδων και οργανώσεων που κατεβαίνουν στις φοιτητικές εκλογές ή σε άλλες εκλογές όπου αναδεικνύονται άνθρωποι με δικαίωμα να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.. Οι τρεις αυτές προϋποθέσεις συμμετοχής στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα δεν εισάγονται με σκοπό την περιχαράκωση. Εισάγονται γιατί η εμπειρία των προηγούμενων κινημάτων δείχνει ότι μόνο έτσι μπορεί να δημιουργηθεί το έδαφος ώστε να μπορούμε να εκφραστούμε και να δρούμε αδιαμεσολάβητα. Η θέλησή μας να οργανωνόμαστε με αυτό τον τρόπο συνεπάγεται ότι δε χωράνε αντιλήψεις και πρακτικές εξ’ ορισμού αντιπαραθετικές.
Η πρώτη προϋπόθεση μπαίνει γιατί οι αγώνες μας δεν μπορεί να στρέφονται εναντίον άλλων καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων (όπως οι μετανάστες) ή να αναπαράγουν ρατσιστικές ανισότητες ή διακρίσεις (με βάση τη σεξουαλική προτίμηση, την ηλικία, το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή και τη γλώσσα, την κατάσταση της υγείας κλπ). Επίσης δεν μπορούν να στοχεύουν σε καταστάσεις ανελευθερίας και απαγόρευσης των κινηματικών δραστηριοτήτων.
Η δεύτερη προϋπόθεση μπαίνει γιατί η ΣΑΑ είναι πρωτίστως μια δομή αγώνα και όχι μια δομή ενάντια στις παρατάξεις. Υπάρχει συχνά η τάση να κατηγορούνται για όλα τα δεινά που ζούμε τα κόμματα και οι παρατάξεις και ο κόσμος να απαιτεί την κατάργηση τους πιστεύοντας ότι αυτό θα λύσει τα προβλήματα. Η δεύτερη προϋπόθεση λέει ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και τις σχέσεις κυριαρχίας ανάμεσα στους ανθρώπους, και τα δεινά που ζούμε συμβαίνουν όχι εξαιτίας των παρατάξεων αλλά εξαιτίας του συστήματος και του ότι δεν αγωνιζόμαστε εμείς οι ίδιοι καθημερινά για να το εμποδίσουμε. Μπορεί οι παρατάξεις να είναι μέρος του προβλήματος αλλά είναι μόνο αυτό: μέρος, όχι όλο το πρόβλημα. Υπό αυτό το πρίσμα η λύση δε βρίσκεται στην κατάργηση των παρατάξεων έτσι απλά (που θα χαροποιούσε πολύ και όσους θέλουν να εξαλείψουν κάθε κινηματική ζωή από το πανεπιστήμιο) αλλά στο να διεξάγουμε αγώνες ενάντια στις εκφάνσεις του καπιταλισμού στη ζωή μας και στο να τους αυτοοργανώνουμε προσπερνώντας τις παρατάξεις και τη διαμεσολάβησή τους.
Η τρίτη προϋπόθεση μπαίνει γιατί οι εκλογές είναι μια διαδικασία ανάδειξης αντιπροσώπων, δηλαδή μεσολαβητών και άρα εξ’ ορισμού εχθρική με την αδιαμεσολάβητη δράση. Είναι επίσης και μια διαδικασία συμπύκνωσης της παραταξιακής λογικής που βλέπει τον αγώνα ως αντιπαράθεση έτοιμων πολιτικών προγραμμάτων και όχι ως την σύνθεση των όποιων προτάσεων από όλους τους αγωνιζόμενους. Η λογική αυτή στους προηγούμενους αγώνες μετέτρεψε τις συντονιστικές επιτροπές σε πεδίο αντιπαράθεσης παραταξιακών μηχανισμών μην αφήνοντας περιθώριο στους υπόλοιπους αγωνιζόμενους να συμμετέχουν με ισότιμους όρους και πολλές φορές καπελώνοντάς τους. Η προϋπόθεση αυτή βέβαια, δε σημαίνει ότι αν κάποιος συμφοιτητής συμμετείχε στο παρελθόν σε εκλογικό ψηφοδέλτιο αποκλείεται δια παντός. Εάν σκέφτεται να σταματήσει να συμμετέχει από εδώ και στο εξής μπορεί να έρθει για να δει τι σημαίνει αδιαμεσολάβητος αγώνας και να κρίνει.
Το γεγονός ότι οι παρατάξεις αποκλείονται από τη συμμετοχή στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα δε σημαίνει ότι αποκλείονται και από τη συμμετοχή στις δράσεις του συλλόγου. Οι δράσεις του φοιτητικού κινήματος πρέπει να χαρακτηρίζονται από δημοκρατία στο εσωτερικό τους. Έτσι λοιπόν αν υπάρχουν άτομα, οργανώσεις, ομάδες που θέλουν να οργανώσουν εκδηλώσεις μέσα σε μια κατάληψη της σχολής, αν θέλουν να βρεθούν στο μπλοκ του συλλόγου σε μια πορεία με το δικό τους λόγο κλπ μπορούν να το κάνουν, αρκεί βέβαια να χρησιμοποιούν τη δική τους υπογραφή και να μην προσπαθούν να καπελώσουν το σύλλογο και τις αποφάσεις του. Εξαίρεση αποτελούν εκδηλώσεις, κείμενα, δράσεις εθνικιστικού-φασιστικού περιεχομένου.
Η απόφαση αυτή θα υλοποιηθεί στο βαθμό που ο κόσμος που την ψήφισε θα τη στηρίξει έμπρακτα. Ο καθένας και η καθεμιά ας αναλάβει την ευθύνη της συμμετοχής.
Κάθε περαιτέρω ιδέα δράσεων είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.
Το επόμενο πλαίσιο θα συνδιαμορφωθεί από μηδενική βάση από όσες και όσους θα συμμετέχουν στη συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα.
Συνέλευση Αδιαμεσολάβητου Αγώνα
15.11.2011
Δημοσιεύθηκε στο Οργάνωση / λειτουργία του κινήματος, Πανεπιστημιακά Θέματα, Συνέλευση αδιαμεσολάβητου αγώνα | Αφήστε Σχόλιο »
Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 27/10/2011
Την εβδομάδα που μας πέρασε είδαμε και υπήρξαμε στις μακράν πιο μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών. Σε πολλούς κλάδους απεργίες διαρκείας, καταλήψεις υπουργείων και δημοσίων κτηρίων, δυναμικές δράσεις από σωματεία, συλλόγους και συλλογικότητες. Όλα αυτά ήρθαν να κορυφωθούν με την 2ήμερη γενική απεργία στις 19-20 Οκτώβρη. Ο κόσμος σε Θεσ/νίκη, Αθήνα και άλλες πόλεις ξεπέρασε συνολικά το 1 εκατομμύριο την Τετάρτη και οι γενικευμένες συγκρούσεις μπροστά στα κέντρα λήψης αποφάσεων γέννησαν μια νέα ελπίδα μέσα μας. Μια αστυνομία να φαντάζει πρώτη φορά τόσο μικρή μπροστά στην μαζικότητα και την οργή του κόσμου, γεννώντας αισιόδοξα ερωτήματα για την επόμενη μέρα, την Πέμπτη, και το τί αυτή μπορούσε να φέρει.
Την απάντηση για το κράτος ήρθε να δώσει ένα κόμμα. Ένα κόμμα που με αφέλεια πολλοί εντάσσουν στον κόσμο του κινήματος. Ο λόγος για το ΚΚΕ προφανώς, που ήρθε να αντικαταστήσει τους αστικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς. Και αυτό με φρασεολογία “περιφρουρούμε το λαϊκό κίνημα από τους προβοκάτορες”. Πράγμα που μόνο εύπιστοι ή πωρωμένοι μπορεί να πιστέψουν. Στην πραγματικότητα ήθελαν να περιφρουρήσουν το σύστημα απ’ όσους διαδηλωτές ήθελαν να εκφράσουν την δίκαιη οργή τους προς τους βουλευτές, το κράτος, το κεφάλαιο που τσακίζουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Έβαλαν λοιπόν τα ΚΝΑΤ, τις ομάδες περιφρούρησης του κόμματος, μπροστά από τη βουλή με μούρη προς τους διαδηλωτές να μην αφήνουν κανέναν να πλησιάσει το κτήριο, φτάνοντας στο σημείο να ζητούν ταυτότητα από κόσμο για να τον αφήσουν να περάσει. Αυτή η αστυνομική συμπεριφορά εξαγρίωσε μεγάλο κομμάτι διαδηλωτών και οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ διαδηλωτών και της επανεμφανιζόμενης δομής δημόσιας τάξης, την «λαϊκή αστυνομία», το κκε-παμε.
Πώς λοιπόν μπορεί ένα κόμμα που καταστέλλει τις συγκρουσιακές διαθέσεις κομματιών των εκμεταλλευόμενων, που δεν αφήνει τη δίκαιη οργή των καταπιεσμένων να εκφραστεί, να θεωρηθεί εργατικό, αγωνιστικό και πόσο μάλλον κομμουνιστικό? Αντιθέτως η σταλινική φιλοσοφία που το διακατέχει το οδήγησε ξανά στην καταστολή της εξεγερσιακής οργής, κάνοντας το να δράσει για άλλη μια φορά ως γνήσιος συνεργάτης των αφεντικών. Το κκε για μας είναι το κόμμα που έχει συμβάλει στην ήττα και την κατάντια του εργατικής τάξης στην μετεμφυλιακή ελλάδα. Που θεωρεί τους ταξικούς αγώνες τσιφλίκι του, που καπελώνει κάθε αγώνα στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές και προβοκάρει / σαμποτάρει ότι δεν μπορεί να καπελώσει. Που σαν τις θρησκείες θεωρεί ότι κατέχει την πάσα αλήθεια και το αλάνθαστο πολιτικό πρόγραμμα. Που κατηγορεί όποια σωματεία δεν είναι στο ΠΑ.ΜΕ. ως εργοδοτικά με μοναδικό κριτήριο τη μη ταύτιση μαζί του. Που βλέπει τα σωματεία σαν κομματικά συνδικάτα και τους αγώνες με κριτήριο αν είναι υποστηρικτικοί προς το κόμμα και την διεύρυνση του. Ένα κόμμα που μιλά για πόλεμο στο μεγάλο κεφάλαιο και για συμμαχία με τους μικροκαπιταλιστές, λες και το κεφάλαιο είναι μεγάλο και μικρό δεν είναι σχέση. Που παραμένει πάντα μέσα στα περιθώρια της αστικής νομιμότητας και καλλιεργεί στα μέλη του μια κουλτούρα νομιμοφροσύνης και θυματοποίησης. Που ξεβράζει καθοδήγηση, ιεραρχία, προβατοποίηση, εξουσιολαγνεία, ομοφοβία, ψέματα, ωμή βία και όλα όσα χαρακτηρίζουν έναν εξουσιαστικό μηχανισμό, με κόκκινη προβιά, βέβαια. Και για αυτήν του την στάση θα πάρει άλλη μια φόρα τα εύσημα του συνόλου του αστικού κόσμου, του πασοκ, της νδ, της ακροδεξιάς, της αστυνομίας καθώς και την πλήρη στήριξη των κρατικών προπαγανδιστικών οργάνων, των καναλιών και γενικά του κόσμου του θεάματος.
«Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες.» Vladimir Ilyich Lenin
Επίσης πιστεύουμε ότι το κκε ξέρει καλά τι κάνει. Γνώριζε από την πείρα του ότι θα υπάρξουν συμπλοκές αν προσπαθήσει να προστατεύσει τη βουλή, επέλεξε όμως να το κάνει οδηγώντας στον τραυματισμό δεκάδων ανθρώπων, στην καταστολή και αμαύρωση της απεργίας απλά για να κερδίσει τις ψήφους αυτών που διαφωνούν με την μαζική εξεγερτική βία. Και ίσως και κάποια περαιτέρω ανταλλάγματα από τον κόσμο της εξουσίας, για τα οποία εμείς οι κοινοί θνητοί δε θα μάθουμε ποτέ.
Και για να λέμε τα πράγματα συνολικά, αναγνωρίζουμε πως είναι ένα κόμμα που η πλούσια επαναστατική ιστορία που έγραψαν χιλιάδες αγωνιστές του μας κάνει περήφανους που είμαστε – στα λόγια και στις πράξεις μας – κομμουνιστές. Και ταυτόχρονα ένα κόμμα που αν η δομή, η ηγεσία, η λειτουργία του, ο λόγος και οι πράξεις του, αντιπροσώπευαν την κομμουνιστική προοπτική θα δηλώναμε ανοιχτά και χωρίς ενδοιασμούς αντικομουνιστές. Για μας ο κομμουνισμός είναι κάτι άλλο πολύ πιο όμορφο, είναι οι πρακτικές της αλληλεγγύης και του μοιράσματος, η επεξεργασία τρόπων επικοινωνίας και συνύπαρξης μεταξύ όσων ζουν μαζί, η καταπολέμηση των μικροεξουσιών που αναπτύσσονται στις διαπροσωπικές σχέσεις, το να αποφασίζουμε εμείς για τη ζωή μας, το να προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε εξουσιαστικά πρότυπα και συμπεριφορές στους εαυτούς μας. Δεν έχει σχέση με ιεραρχίες, κομματικά γραφεία, ανισότητες και επιβολή. Ούτε με νέα δόγματα και νέα ιερατεία. Δεν είναι στατικός. Είναι μια συνεχής επαναδιαπραγμάτευση, μια συνεχής επεξεργασία των σχέσεων με τους άλλους και του ίδιου του εαυτού μας. Ούτε είναι ομοιόμορφος και αυστηρά προσδιορισμένος. Δεν είναι ένα άκαμπτο πολιτικό πρόγραμμα. Μπορεί να πάρει ποικίλες μορφές σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους και να εξελίσσεται με άλλο ρυθμό σε κάθε κοινότητα.
Θεωρούμε λοιπόν πώς η στάση του ΚΚΕ στις 20/10 ήταν μια προδοσία, άλλη μια στις τόσες που έχουν πραγματοποιήσει κατά καιρούς οι σταλινικοί του Περισσού. Και αν μέχρι το 1991 έδιναν λόγο στο Κ.Κ.Σοβιετικής Ένωσης, σήμερα σε ποιους και με τι ανταλλάγματα; Παράδοση όπλων στην Βάρκιζα, Βελουχιώτης, Πλουμπίδης, ουσιαστική αδράνεια στη χούντα, προβοκατορολογία στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, ΚΝΑΤ στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, συνεργασία με τη δεξιά στη συγκυβέρνηση το βρώμικο 1989, συλλήψεις συντρόφων το 1998 και παράδοση τους στα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου, προβοκατορολογία και κράξιμο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 χαρακτηρίζοντας τους εξεγερμένους εμπόρους ναρκωτικών, καθώς και γραμμή υπεράσπισης και αθώωσης στον «Ριζοσπάστη» του ειδικού φρουρού Κορκονέα που δολοφόνησε τον 16χρονο Α. Γρηγορόπουλο, μερικές από τις πιο κραυγαλέες και φανερές συνεργασίες του ΚΚΕ με τα αφεντικά. Για να μην αναφερθούμε στα γνωστά στην ιστορία εγκλήματα του σταλινισμού, στην Κροστάνδη, στον ισπανικό εμφύλιο, τα γκούλαγκ, τα σοσιαλιστικά ψυχιατρεία, την ντόπια ΟΠΛΑ που έτρωγε αβέρτα τροτσκιστές, τους εκβιασμούς και τις συκοφαντήσεις αγωνιστών που διαφορωνούσαν με τη γραμμή κλπ.
Ως προς το ζήτημα τις ξεφτίλας τώρα, τίποτα από το κκε δεν έχουν να ζηλέψουν και λοιπά κομμάτια της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ο συριζα και η ανταρσυα μιλάνε και αυτοί στις τοποθετήσεις τους για προβοκάτορες και παρακρατικούς αναφερόμενοι στον κόσμο που συγκρούστηκε με τις δυνάμεις του κκε, σπάζοντας στην πράξη την ιδιοκτησιακή λογική του κόμματος ως προς τον αγώνα. Κρατάνε την κλασσική νομιμόφρονη στάση, φοβούμενοι μια εκλογική πτώση και πιθανόν προσδοκώντας μια μελλοντική συνεργασία με το κκε. Αλλά επειδή στην καθημερινότητα σε πανεπιστήμια και χώρους εργασίας μιλάνε για εξεγέρσεις, ανατροπή, άμεση δημοκρατία και άλλα συναφή, αυτή τους η στάση αν και δεν μας ξαφνιάζει, μας αηδιάζει εις διπλούν. Θα θέλαμε μόνο να τους θυμίσουμε ότι όποιος πατάει σε δύο βάρκες στο τέλος πνίγεται.
Το ίδιο ισχύει και για τους πόντιους Πιλάτους που επιλέγουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις (βλ. ΚΚΕ μ-λ και όχι μόνο). Είναι φορές που η ιστορία σε καλεί να πάρεις θέση έμπρακτα. Η ουδετερότητα και η φυγομαχία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι και αυτή μια θέση, η θέση της διαιώνισης της υπάρχουσας κατάστασης. Όταν θες να φτάσεις στη βουλή κάποιος σε εμποδίζει (όποιος και αν είναι αυτός είτε το ΚΚΕ, είτε τα ΜΑΤ, είτε οποιοσδήποτε) δεν αρκεί να τον καταγγείλεις και να επιστρέψεις σπίτι σου. Πρέπει να προσπαθήσεις να περάσεις και να συγκρουστείς με αυτόν που σου φράσσει το δρόμο. Εκτός και αν δε σε ενδιαφέρει το τι θα συμβεί τελικά, αλλά το να απενοχοποιηθείς στους ψηφοφόρους σου. Εκτός δηλαδή αν νοιάζεσαι για το θέαμα και όχι για την πραγματική ζωή.
Δυστυχώς από την προβοκατορολογία δεν ξέφυγαν ούτε οργανώσεις τις αριστεράς που έχουν τροτσκιστικές καταβολές και δεν προσβλέπουν σε μια «επιστροφή στη μήτρα» του ΚΚΕ (π.χ. η ΟΚΔΕ). Παρά την έντονη κριτική τους στο ΚΚΕ, κατηγορούν την «αναρχοαυτόνομη τάση του κινήματος» (δική τους φρασεολογία) για το ότι δεν μπορεί να προστατεύσει τα μπλοκ της από τη δράση προβοκατόρων. Με αυτή τη θέση λένε εμμέσως ότι οι «πραγματικοί αναρχοαυτόνομοι» δε θα επέλεγαν ποτέ κάτι τέτοιο και ότι τη σύγκρουση την έκαναν κάποιοι ανεξέλεγκτοι προβοκάτορες. Έτσι εμφανίζουν ως αδιανόητο το ενδεχόμενο κάποιοι άνθρωποι συνειδητά να επιλέξουν τη σύγκρουση θέτοντας την επιλογή αυτή εκτός του πεδίου της λογικής. Απέναντι σε αυτό υποστηρίζουμε ότι η σύγκρουση ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή κάποιων αγωνιζόμενων ανθρώπων και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Και ναι, είναι εντός λογικής και δεν είναι απαραίτητο κάποιοι να είναι σε εντεταλμένη υπηρεσία για την πράξουν.
Μόνη μέχρι στιγμής αξιοπρεπής στάση μεταξύ των αριστερών οργανώσεων αυτή του ΕΕΚ το οποίο δε μίλησε για προβοκάτορες και άλλα συναφή και αντιμετώπισε τα γεγονότα ως συνειδητές πολιτικές αποφάσεις και των δύο πλευρών. Από τη μια κατήγγειλε το ΚΚΕ ενώ στην άλλη πλευρά άσκησε κριτική που ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, σε κάθε περίπτωση είναι ειλικρινής και όχι πολιτικάντικη και αντιμετωπίζει όσους συγκρούστηκαν ως πολιτικά υποκείμενα και όχι ως «τρελούς».
Στην διαδήλωση της Πέμπτης δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος από τις δυνάμεις καταστολής του κράτους, τα ΜΑΤ, από την υπερβολική χρήση δακρυγόνων. Ο άνθρωπος αυτός ήταν μέλος του ΠΑ.ΜΕ. και θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς που βγαίνει να διαδηλώσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, καθώς τα ΜΑΤ πνίγουν πάντα τις δυναμικές πορείες με δακρυγόνα, ξυλοφορτώνοντας ταυτόχρονα τον κόσμο που διαδηλώνει, παίζοντας τον γνωστό ρόλο του σκυλιού των αφεντικών, της κυβέρνησης, του κράτους και του κεφαλαίου. Δηλώνουμε ότι πρώτον δεν τρομοκρατούμαστε από τις επιθέσεις του κρατικού μηχανισμού, και δεύτερον πως νιώθουμε αηδιασμένοι από το πολιτικό παιχνίδι και την υπεραξία που πάει να βγάλει το κόμμα από το δολοφονημένο μέλος, αθωώνοντας ξανά την αστυνομία και επιλέγοντας να μην στοχοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό, καταπνίγοντας έτσι μια εργατική εξέγερση. Ρε ξεφτίλες, οι νεκροί της εργατικής τάξης δεν ανήκουν σε κανέναν, το ανταγωνιστικό κίνημα χτίζεται από τα κάτω, αυτοοργανωμένα και αυτόνομα στη βάση των δυνατοτήτων και αναγκών των εκάστοτε υποκειμένων και όχι στη βάση της κομματικής πειθαρχίας και της ιδεολογικής καθαρότητας. Ο πλούτος που ανοίγεται μπροστά μας όταν αγωνιζόμαστε συλλογικά και παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας δεν συγκρίνεται με καμιά επαναστατική ιδεολογία, με καμιά αλήθεια.
Ξέρουμε ότι θα ακούσουμε πολλά για κουκουλοφόρους, προβοκάτορες, παρακρατικούς, ασφαλίτες και αναρχοφασίστες και λοιπά ψεύδη, λαϊκισμούς και συκοφαντίες από κανάλια, κυβερνητικούς και κομματικούς εκπροσώπους και λοιπούς εξουσιαστές και ρουφιάνους που μοναδικό σκοπό έχουν να πνίξουν την κοινωνική οργή προς τους γερασμένους θεσμούς του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Πάνω σε αυτά λέμε ξεκάθαρα πως οι άνθρωποι που επέλεξαν να συγκρουστούν ήταν διαδηλωτές που αρνήθηκαν να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στην προδοσία. Ήταν διαδηλωτές και όχι αντιεξουσιαστές. Αντιεξουσιαστές ήταν μόνο ένα κομμάτι όσων συγκρούονταν. Αυτό που συνέβη δεν ήταν μια σύγκρουση αναρχικών-κκε. Ήταν σύγκρουση δύο λογικών για τον αγώνα, ή καλύτερα ήταν σύγκρουση του αγώνα με τους προδότες του αγώνα. Επίσης αυτοί που συγκρούονταν δεν ήταν ασφαλίτες. Ήταν διαδηλωτές που είδαν, κατάλαβαν, πήραν συνειδητά μια θέση, έπραξαν. Δεν μπορεί αυτή η επιλογή να αποδίδεται σε ασφαλίτες ή να λέγεται ότι αυτοί εμπεριέχονταν και καθοδηγούσαν το πλήθος. Αυτό είναι αστείο. Ειδικά για τον αντιεξουσιαστικό χώρο είναι και προσβλητικό, μιας και έχει σημαία του, το ότι οι άνθρωποι πρέπει να αποφασίζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και να μην καθοδηγούνται από κανέναν. Τέλος, για τις κουκούλες, όποιος υπερασπίζεται το κοινοβούλιο δεν έχει λόγο να κρύψει τα χαρακτηριστικά του. Από την άλλη όποιος θέλει να ασκήσει κινηματική αντιβία είναι προφανές γιατί πρέπει να προστατευτεί κρύβοντας τα χαρακτηριστικά του, με τόσες κάμερες τριγύρω.
Θέλοντας να κάνουμε και μια μικρή κριτική στον κόσμο που συγκρούστηκε με το κκε, έχουμε να πούμε ότι το επίπεδο της βίας πρέπει να επιλέγεται πιο προσεκτικά ώστε να μην βρεθούμε ξαφνικά σε άλλες καταστάσεις. Το λέμε αυτό γιατί θεωρούμε καφρίλα την ρίψη μολότοφ σε πλήθος, ωστόσο επιφυλασσόμαστε στην κριτική μας καθώς μπορεί να μην υπήρχε άλλος τρόπος να αντιμετωπιστούν οι ακραίες επιθέσεις από πλευράς κκε.
Τέλος αναγνωρίζουμε ότι μεγάλο κομμάτι από τον κόσμο που κατεβαίνει με το κκε στις πορείες έχει πραγματικά αγνές αγωνιστικές διαθέσεις, και αυτό το κομμάτι το θεωρούμε συναγωνιστές μας και το καλούμε να φτύσει στα μούτρα αυτές τις κατασταλτικές, αντιεξεγερτικές και τελικά φιλοαστικές λογικές, να αγωνιστεί πραγματικά από τα κάτω, με τα πραγματικά ταξικά σωματεία, τις αυτόνομες εργατικές συλλογικότητες, τις συνελεύσεις κατοίκων, καθώς και να συμμετέχει ενεργά στις γενικές συνελεύσεις στους κοινωνικούς του χώρους.
στιγμιότυπο από την κοινή περιφρούρηση της βουλής από το κκε και την αστυνομία με τα πρόσωπα να κοιτάνε προς την διαδήλωση που φτάνει στην βουλή
24/10/2011
Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (Persona non Grata)
Δημοσιεύθηκε στο Κοινωνικά / Πολιτικά θέματα | Αφήστε Σχόλιο »
Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 19/10/2011
Δημοσιεύθηκε στο Ανακοινώσεις | Αφήστε Σχόλιο »
Αναρτήθηκε από τον/την autonomofysiko στο 18/10/2011
το κείμενο αυτό γράφτηκε από μια παρέα που βρέθηκε αντιμέτωπη με μία από τις πολλές μορφές που παίρνει η αύξηση της καταστολής στους χώρους του πανεπιστημίου. Το αναδημοσιεύουμε καθώς γεγονότα σαν αυτό είναι σημαντικά καθώς και οι μικρές και μεγάλες αντιστάσεις που ορθώνονται απέναντί τους.
Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (Persona non Grata)
*****
Την Πέμπτη 13/10/2011 το βράδυ βρεθήκαμε σαν παρέα στο 10ο όροφο του κτηρίου του Βιολογικού Α.Π.Θ. Βρεθήκαμε εκεί γιατί θελήσαμε να περάσουμε το βράδυ μας σε ένα χώρο όπου να μην είσαι αναγκασμένος να καταναλώσεις προκειμένου να δεις τους φίλους σου. Βρεθήκαμε εκεί και όχι σε κάποια πλατεία γιατί έκανε κρύο και έβρεχε. Βρεθήκαμε εκεί ψηλά και όχι στο ισόγειο για να μπορεί το μάτι μας να φύγει πιο πέρα και πιο πάνω από τη μίζερη τσιμεντούπολη και τον απέναντι τοίχο. Βρεθήκαμε εκεί γιατί το να περνάς χρόνο στους κοινούς τόπους όπως το πανεπιστήμιο και να τους δίνεις ζωή είναι επιλογή και στάση ζωής και όχι απλώς περιστασιακή χρησιμοθηρία.
Για όλα αυτά κριθήκαμε ένοχοι και φυλακιστήκαμε. Ας εξηγηθούμε όμως. Ενώ καθόμασταν και κουβεντιάζαμε, περίπου στις 11:00 η ώρα εμφανίστηκε ο φύλακας και μας είπε ότι πρέπει να φύγουμε και να κλειδώσει. Του απαντήσαμε ότι ο χώρος είναι δημόσιος και δεν πρέπει καν να κλειδώνει, πόσο μάλλον να διώχνονται άνθρωποι από αυτόν. Του δηλώσαμε ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσουμε. Έφυγε και επέστρεψε λίγο αργότερα με 6-7 ακόμη φύλακες από τις κινούμενες περιπολίες του πανεπιστημίου που εισήχθησαν πρόσφατα με το λαμπρό «νέο σχέδιο φύλαξης του ΑΠΘ» που τέθηκε σε εφαρμογή από το Μάιο του 2011. Η σκηνή ήταν κινηματογραφική: 6-7 φουσκωτοί ανεβαίνουν με φακούς ενώ ακούγονται τα σιμπί. Αφού τους είπαμε ότι είναι ντροπή να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στους χώρους του πανεπιστημίου, ρωτήσαμε τι συμβαίνει και ποιο είναι το πρόβλημα. Ακολούθησε συζήτηση όπου επαναλάβαμε ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσουμε και αν θέλει όποιος είναι αρμόδιος να αναλάβει της πολιτική ευθύνη να μας πάρουν σηκωτούς, ας το κάνει. Μας είπαν πώς δεν πρόκειται να το κάνουν αλλά αν δεν ήμασταν φοιτητές θα μας είχαν βγάλει ήδη. Μπροστά στην άρνησή μας, μίλησαν με τον προϊστάμενο της φύλαξης και πήραν εντολή να φύγουν και να κλειδώσουν τις πόρτες όπως κλειδώνουν πάντα ασχέτως αν ήμασταν μέσα. Έτσι και έγινε. Μεταξύ 9ου και 10ου ορόφου υπάρχει μια καγκελόπορτα η οποία κλειδώθηκε. Επίσης μονίμως κλειδωμένη είναι και η πόρτα που οδηγεί από την ταράτσα του κτηρίου στη σκάλα-έξοδο κινδύνου (κλειδωμένη έξοδος κινδύνου…?!) οπότε πρακτικά βρεθήκαμε φυλακισμένοι καθώς τα ασανσέρ του κτηρίου φτάνουν μέχρι τον 9ο όροφο ενώ εμείς ήμασταν κλειδωμένοι στο 10ο (και να έφταναν όμως στο 10ο, υπάρχει και δεύτερη κλειδαριά που κλειδώνει τα ασανσέρ). Αφού μείναμε καμιά ώρα έτσι συζητώντας τι να κάνουμε, εμφανίστηκε ξανά ένας φύλακας ο οποίος μας ρώτησε μήπως αλλάξαμε γνώμη και θέλουμε να φύγουμε (μήπως δηλαδή σωφρονιστήκαμε μετά από μια ώρα…). Του είπαμε ότι δεν έχουμε σκοπό να φύγουμε όσο οι πόρτες του κτηρίου παραμένουν κλειδωμένες και μας έδωσε ένα χαρτί με δυο τηλέφωνα να πάρουμε αν αποφασίσουμε να φύγουμε. Εντωμεταξύ ενημερώσαμε κόσμο για το τι συμβαίνει για να έρθει. Μετά από μια ώρα εμφανίστηκαν και πάλι 3-4 φύλακες αυτή τη φορά μαζί με τον αναπληρωτή πρόεδρο του βιολογικού. Έγινε μια συζήτηση σε σουρεαλιστικό σκηνικό κρατητηρίου: μια κλειδωμένη καγκελόπορτα, εμείς απ’ τη μια κι εκείνος απ’ την άλλη. Μας ζήτησε και πάλι να αποχωρήσουμε για να μη θέτουμε σε κίνδυνο την ακεραιότητά μας και να μην ξενυχτάμε όλοι τσάμπα. Του είπαμε πώς η ακεραιότητά μας τίθεται σε κίνδυνο από τις κλειδωμένες πόρτες και όχι από την απόφασή μας να μείνουμε, πως δεν πρόκειται να αποχωρήσουμε όσο οι πόρτες παραμένουν κλειδωμένες και δεν εγγυάται ότι θα παραμείνουν ανοιχτές μετά την αποχώρησή μας και ότι αν θέλει να αποχωρήσουμε να τις αφήσει ξεκλείδωτες και εμείς θα φύγουμε κάποια στιγμή. Αρνήθηκε, μάς είπε και αυτός για τα τηλέφωνα κι έφυγε. Μετά από κάποια ώρα ήρθαν στο σημείο περίπου 15-20 συμφοιτητές και συμφοιτήτριες και τους εξηγήσαμε πώς έχουν τα πράγματα. Μετά από συλλογική συζήτηση και εκτίμηση της κατάστασης αποφασίσαμε τελικά να αποχωρήσουμε εκτιμώντας ότι δεν είχε νόημα να δοθεί εκείνη τη στιγμή άλλη έκταση στα γεγονότα.
Τα γεγονότα αυτά είναι ενδεικτικά των σκοπών και των διαθέσεων της εξουσίας. Αν μάλιστα κάποιος κοιτάξει την εξέλιξη των πραγμάτων στο βιολογικό του ΑΠΘ τα τελευταία 3 χρόνια, θα δει να συμπυκνώνεται στο απειροελάχιστο αυτό έδαφος η ιστορία της προσπάθειας να μετατραπούν βήμα-βήμα τα πανεπιστήμια από ζωντανούς, κοινωνικούς και κινηματικούς χώρους σε αποστειρωμένους, νεκρούς και απόλυτα αστυνομευόμενους. Μια ιστορία γενική της οποίας το βιολογικό αποτελεί απλώς μια χαρακτηριστική υποπερίπτωση. Στο κτήριο του βιολογικού λοιπόν μέχρι το 2009 ή λίγο νωρίτερα δεν υπήρχε καμία καγκελόπορτα ή κλειδαριά πέρα από τις εξωτερικές πόρτες του κτηρίου για τις οποίες οι φοιτητές είχαν κλειδιά. Από το 2009 ξεκινούν σταδιακά να μπαίνουν καγκελόπορτες μία μεταξύ 9ου και 10ου ορόφου. Μία μεταξύ ισογείου και ορόφων, μία μεταξύ ισογείου και υπογείου, μία στη σκάλα της εξόδου κινδύνου στην ταράτσα, μία κλειδαριά στις πόρτες των ασανσέρ στο ισόγειο ώστε να αποκλειστεί κάθε τρόπος πρόσβασης στους ορόφους, μία εξωτερική στη σκάλα που συνέδεε τον εξωτερικό χώρο του κτηρίου του βιολογικού με την οδό Αγίου Δημητρίου. Οι πόρτες αυτές αρχικά μένουν ξεκλείδωτες μέχρι οι φοιτητές να συνηθίσουν την ύπαρξή τους και να θεωρούνται φυσικές, αυτονόητες, σαν να υπήρχαν από πάντα. Βοηθητικό σε αυτό είναι και το γεγονός ότι οι νέοι φοιτητές που μπαίνουν κάθε χρονιά αγνοούν πώς ήταν τα πράγματα μέχρι την προηγούμενη. Στη συνέχεια αυτές οι πόρτες ξεκινούν σταδιακά μία μία να κλειδώνουν. Αρχικά τις νυχτερινές ώρες και καθώς περνάει ο καιρός όλο και νωρίτερα. Παράλληλα με αυτή τη διαδικασία εγκαθίσταται σε όλους τους ορόφους συναγερμός – ένα κονδύλι της τάξεως των 100.000-200.000€. Παράλληλα επίσης σε όλο το πανεπιστήμιο η στάση των φυλάκων προς τον κόσμο που κινείται στους χώρους του πανεπιστημίου αλλάζει βήμα-βήμα. Πριν από τρία χρόνια, οι φύλακες ήταν θυρωροί. Αν ποτέ σε ρωτούσαν κάτι θα ήταν για να σε βοηθήσουν να βρεις αυτό που ψάχνεις και θα σου ζητούσαν και συγγνώμη που ρωτάνε. Πριν από δυο χρόνια άρχισαν σε διάφορες σχολές τα πρώτα κλειδώματα πορτών και αιθουσών και μαζί ερωτήσεις από τους φύλακες του στυλ «τι ώρα θα φύγετε για να έρθω να κλειδώσω κλπ». Και πάλι όμως σε χαλαρό κλίμα. Πέρυσι εκτυλίχθηκε στον ίδιο χώρο του βιολογικού στο 10ο όροφο όμοιο σκηνικό με αυτό της Πέμπτης 13/10. Μετά την άρνηση του κόσμου να αποχωρήσει, ο φύλακας αποχώρησε, άφησε τις πόρτες ανοιχτές και δε συνέβη τίποτε άλλο. Φέτος ο πρώτος φύλακας έφερε άλλους 6 και μετά συνέβησαν όσα περιγράψαμε ενώ αν δεν ήμασταν φοιτητές θα μας έπαιρναν σηκωτούς. Είναι εμφανές ποια θα είναι η συνέχεια αν αυτή η διαδικασία δε συναντήσει αντίσταση. Του χρόνου θα σε παίρνουν σηκωτό ακόμη και αν είσαι φοιτητής. Σε δυο χρόνια δε θα μπορείς να μπεις σε κανένα χώρο εκτός από τα στέκια. Σε τρία δε θα μπαίνεις ούτε στα στέκια και θα σου παίρνουν τα στοιχεία για να μπεις στους υπαίθριους χώρους του πανεπιστημίου. Σε τέσσερα θα έχει κάμερες κλπ. Και αν αυτά ακούγονται εξωπραγματικά μπορεί κανείς να κοιτάξει τι συμβαίνει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Αν τα γράφουμε όλα αυτά δεν είναι για να καταγγείλουμε τις ακρότητες ή να γκρινιάξουμε. Γνωρίζουμε ότι η εξουσία έτσι σκέφτεται και έτσι κινείται. Αυτά τα κάνουν επειδή μπορούν. Επειδή εμείς τους αφήνουμε το έδαφος να τα κάνουν. Γράφουμε λοιπόν γιατί είναι αναγκαίο να αντιστραφεί η κατεύθυνση. Είναι αναγκαίο να αναχαιτιστεί η κατάληψη εδαφών από την εξουσία και να παραμείνουν στα χέρια μας οι χώροι που έχουμε για να συναντιόμαστε, να επικοινωνούμε, να ζυμωνόμαστε και να πολιτικοποιούμαστε, να δρούμε και να μοιραζόμαστε, να ζούμε. Είναι αναγκαίο να αγωνιστούμε για να τους εμποδίσουμε και να απελευθερώσουμε εδάφη. Γράφουμε για να καλέσουμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια, κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο να αγωνιστεί όπως το κρίνει προσφορότερο για αυτό το ζήτημα εντός και εκτός πανεπιστημίου. Και όσο για τα προσχηματικά επιχειρήματα περί βανδαλισμών, αναγκαιότητας φύλαξης και ασφάλειας που επικαλούνται οι από πάνω είναι μόνο αυτό: προσχηματικά. Και η ιστορία το αποδεικνύει. Γιατί τέτοια περιστατικά υπήρξαν κατά καιρούς όλα τα περασμένα 25-30 χρόνια πολύ πριν το σωτήριο έτος 2009 και βρέθηκε ο τρόπος να αντιμετωπιστούν χωρίς μετατροπή του πανεπιστημίου σε στρατόπεδο με καγκελόπορτες, συναγερμούς, φύλακες. Γιατί ξέρουμε καλά ότι την ασφάλειά μας δεν την έχει εγγυηθεί ποτέ κανένας μπάτσος είτε κρατικός είτε ιδιωτικός. Οι μπάτσοι και οι σεκιουριτάδες είναι εκεί για να προστατεύουν την εξουσία, για να μας ψεκάζουν δακρυγόνα και να μας συλλαμβάνουν, να μας πετάνε έξω από τα νοσοκομεία αν δεν πληρώνουμε το αντίτιμο, να μας περνούν από ανάκριση και να μας πετάνε έξω από τις ίδιες μας τις σχολές, να μας δέρνουν στις πορείες, να έρχονται μαζί με τα συνεργεία της ΔΕΗ να κόψουν το ρεύμα, να βασανίζουν μετανάστες στα τμήματα, να σπάνε μαθητικές καταλήψεις και εργατικές απεργίες, να πετάνε εργάτες και ανέργους έξω από τη λέσχη. Γιατί ξέρουμε ότι μόνο η αλληλεγγύη μπορεί να μας προστατέψει. Η αλληλεγγύη των συμφοιτητών μας στο χώρο του πανεπιστήμιου, η αλληλεγγύη των γειτόνων σε ένα σκοτεινό σοκάκι, η αλληλεγγύη των περαστικών στις πλατείες και τους δρόμους της πόλης, η αλληλεγγύη των συναγωνιστών μας στις πορείες, η αλληλεγγύη των εργαζομένων στη μια ή την άλλη υπηρεσία, η αλληλεγγύη άλλων καταπιεσμένων στους αγώνες μας και η δική μας προς αυτούς. Η αλληλεγγύη που την έχουμε ξεχάσει και είναι όσο ποτέ αναγκαίο να τη θυμηθούμε και να την πράξουμε. Γιατί βιώσαμε τον περασμένο Σεπτέμβρη ότι με τις σχολές κατειλημμένες και κόσμο να κινείται διαρκώς στους χώρους του πανεπιστημίου, η περιβόητη «μικροπαραβατικότητα στους χώρους του ασύλου» σχεδόν εκμηδενίστηκε και πάντως ήταν σίγουρα εξαιρετικά χαμηλότερη από το μέσο όρο οποιουδήποτε δρόμου της πόλης. Γιατί πιστεύουμε, το έχουμε δει και το έχουμε πράξει ότι ο καλύτερος τρόπος προστασίας των υποδομών του πανεπιστημίου είναι η συνεχής κίνηση ανθρώπων στους χώρους του, η ζωή μέσα στις σχολές και όχι η απονέκρωση, οι σεκιουριτάδες, τα ρολά και η ελεγχόμενη είσοδος. Γιατί τέλος μας είναι ξεκάθαρο ότι οι καταστροφές, η «παραβατικότητα» κλπ παράγονται από την αδικία ενός συστήματος που εξαθλιώνει και εξαχρειώνει τους ανθρώπους και αν θέλουμε να σταματήσουν πρέπει να αλλάξουμε την αδικία. Αν δεν το κάνουμε αυτό, όσους μπάτσους και να προσλάβουμε, όσους φράχτες και να χτίσουμε τα φαινόμενα αυτά θα συνεχίζονται.
16/10/2011
μια παρέα που της χάλασαν το βράδυ και της έφτιαξαν την αγωνιστική διάθεση
Δημοσιεύθηκε στο Πανεπιστημιακά Θέματα | Αφήστε Σχόλιο »
