Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού Α.Π.Θ.

(Persona Non Grata)

Archive for Μαΐου 2011

Επόμενες δράσεις για το ζήτημα της λέσχης

Posted by autonomofysiko στο 22/05/2011

Για την υπεράσπιση του κοινωνικού και δωρεάν χαρακτήρα της λέσχης και για τη διασφάλιση ότι δε θα υπάρξει καμία χειροτέρευση των όρων εργασίας των εργαζομένων της λέσχης σας καλούμε σε:

  • Ανοιχτή συζήτηση για το ζήτημα την Πέμπτη 26/5 στις 3:00μμ (μετά το φαγητό) στην κάτω λέσχη.
    .
  • Συγκέντρωση την Παρασκευή 27/5 στις 10:30 μπροστά στην πρυτανεία (κτήριο διοίκησης) για να απαιτήσουμε να οριστεί η ημερομηνία συνεδρίασης του ΔΣ της λέσχης*.

Αυτόνομα σχήματα / αυτόνομες-οι

*Το ΔΣ της λέσχης αποτελείται από τον πρύτανη και κοσμήτορες του ΑΠΘ και εκεί γίνονται διαπραγματεύσεις με τους εργαζόμενους. Οι διαπραγματεύσεις αφορούν μέτρα για την εύρεση πόρων λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης της λέσχης από το υπουργείο. Τα μέτρα που συζητιούνται περιλαμβάνουν διάφορες λαμπρές ιδέες όπως μετατροπή των συμβάσεων των εργαζομένων από 12μηνες σε εννιάμηνες, απολύσεις, χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας, περικοπή μισθών, αντίτιμο στη λέσχη, κόψιμο παροχών όπως η κάλυψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους φοιτητές, παραχώρηση της λέσχης σε catering (πλήρης ιδιωτικοποιηση) κ.α. Μετά τις τελευταίες κινητοποιήσεις των εργαζομένων ο πρύτανης αναβάλει συνέχεια την ημερομηνία διεξαγωγής του ΔΣ. Πρόκειται για μεθόδευση ώστε η συνεδρίαση να γίνει μέσα στην εξεταστική και κοντά στην ημερομηνία κλειίματος της λέσχης για καλοκαίρι, ώστε να μην υπάρξει μαζική παρουσία φοιτητών και περιθώριο αντίδρασης από του εργαζόμενους.

*******

Για περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα και μια αναλυτικότερη οπτική του αυτόνομου σχήματος φυσικού δείτε παρακάτω το άρθρο “Για τα νέα μέτρα αστυνόμευσης του πανεπιστημίου και τη διάλυση της λέσχης”

Posted in Ανακοινώσεις | Leave a Comment »

Εκδήλωση και μαζική παράσταση για το ζήτημα της λέσχης

Posted by autonomofysiko στο 15/05/2011

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!

Όπως θα έχετε μάθει οι εργαζόμενοι της λέσχης βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Κάνουν απεργία και έχουν καταλάβει τη λέσχη. Η κινητοποίησή τους γίνεται λόγω της στάσης εμπαιγμού απέναντί τους σε διαπραγματεύσεις με το ΔΣ της λέσχης (αποτελούμενο από τον πρύτανη και κοσμήτορες του ΑΠΘ) που διεξάγονται τον τελευταίο καιρό. Οι διαπραγματεύσεις αφορούν μέτρα για την εύρεση πόρων λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης της λέσχης από το υπουργείο. Τα μέτρα που συζητιούνται περιλαμβάνουν διάφορες λαμπρές ιδέες όπως μετατροπή των συμβάσεων των εργαζομένων από 12μηνες σε οχτάμηνες, απολύσεις, χειροτέρευση των συνθηκών εργασίας των εργαζομένων, αντίτιμο στη λέσχη, κόψιμο παροχών όπως η κάλυψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους φοιτητές, παραχώρηση της λέσχης σε catering (πλήρης ιδιωτικοποιηση) κ.α.

  • Την Τρίτη 17/5 στις 18:00 οι εργαζόμενοι της λέσχης οργανώνουν εκδήλωση ενημέρωσης και συζήτησης για το θέμα της λέσχης. Η εκδήλωση θα γίνει στο χώρο της λέσχης. (Το αν θα είναι στην πάνω ή στην κάτω δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα. Όταν μάθουμε θα ενημερώσουμε. Αλλιώς ρωτήστε να σας πουν εκεί.)
  • Την Τετάρτη 18/5 στις 12:00 σας καλούμε σαν αυτόνομο σχήμα φυσικού σε μαζική παράσταση στο ΔΣ της λέσχης στην πάνω λέσχη για συμπαράσταση στους εργαζόμενους και για να διασφαλίσουμε ότι δε θα παρθεί καμία απόφαση εις βάρος τους ή εις βάρος των φοιτητών. Το ΔΣ μπήκε επίτηδες τη μέρα των φοιτητικών εκλογών για να αποφύγουν την παρουσία φοιτητών. Να μην τους κάνουμε τη χάρη.

Αμέσως παρακάτω το κοινό κείμενο εργαζομένων-φοιτητών που μοιράζεται. Για μια οπτική του αυτόνομου σχήματος και μια πιο αναλυτική αντιπληροφόρση δείτε παρακατω τη δημοσίευσή μας με τίτλο «Για τα νέα μέτρα αστυνόμευσης του πανεπιστημίου και τη διάλυση της λέσχης».

«κλείνουν τη λέσχη Α.Π.Θ.;
ελλιπής χρηματοδότηση της λέσχης Α.Π.Θ. για το 2011, με κίνδυνο να μην λειτουργήσει από το νέο ακαδημαϊκό έτος. Δεν υπάρχουν χρήματα για τη νέα σπουδαστική χρονιά 2011-2012. Ως πότε θα τρώτε σκέτο ρύζι, όσπρια και μακαρόνια; (και παρά την υπόσχεση που είχει δώσει στις πρυτανικές αρχές και τους εργαζόμενους το υπουργείο, με διάφορα τεχνικά ή νομικά τερτίπια παίρνει πίσω τις αυξήσεις με αποτέλεσμα να εξακολουθεί το οικονομικό πρόβλημα).
Μήπως από το Σεπτέμβριο θα υπάρχει ιδιώτης Catering και βιομηχανοποιημένο φαγητό; Μήπως θα πληρώνει ο φοιτητής; Μήπως από το Σεπτέμβριο δεν θα υπάρχουν οι εργαζόμενοι; Θα είναι σαν να απολύουν τους γονείς σας.
ΦΟΙΤΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ. ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΗ ΛΕΣΧΗ ΜΑΣ.

Οι εργαζόμενοι και οι φοιτητές/τριες του Α.Π.Θ.»

Posted in Ανακοινώσεις | Leave a Comment »

Για τα νέα μέτρα αστυνόμευσης του πανεπιστημίου και τη διάλυση της λέσχης

Posted by autonomofysiko στο 10/05/2011

ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥΣ, ΠΕΡΙΦΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ «ΑΣΦΑΛΕΙΑ» ΕΧΕΤΕ…

ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΓΙΑ ΣΩΣΤΟ ΦΑΪ ΚΑΙ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ, ΓΙΑ

ΠΑΡΟΧΕΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΘΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ,

ε…;

Ενημερωθήκαμε από το πανεπιστημιακό e-mail ότι ένα νέο σχέδιο φύλαξης του πανεπιστημίου βρίσκεται στα σκαριά και δοκιμάζεται πιλοτικά στη ΝΟΠΕ (σχολή νομικών, οικονομικών και πολιτικών επιστημών). Δε θα σταθούμε πολύ στο γεγονός ότι η απόφαση αυτή λήφθηκε χωρίς ποτέ να περάσει από τη σύγκλητο καθώς είναι αυτονόητα απαράδεκτο και εξοργιστικό. Είναι επίσης και ενδεικτικό της πραγματικής αντίληψης των πρυτανικών αρχών για τη διοίκηση του πανεπιστημίου καθώς παρά το δημοκρατικό προφίλ που προσπαθούν τελευταία να προωθήσουν με επικοινωνιακά τερτίπια, στα ουσιαστικά ζητήματα προσπαθούν όπως πάντα να προχωρούν υπόγεια και με μεθοδεύσεις ώστε να αποφεύγουν τις αντιδράσεις (είναι προφανές ότι η συνεδρίαση της συγκλήτου θα έσπαγε από τους φοιτητές, αν έμπαινε προς συζήτηση ένα τέτοιο θέμα). Πάμε τώρα στο ζήτημα…

Το νέο σχέδιο φύλαξης του πανεπιστήμιου δεν έχει να κάνει με την ασφάλεια των φοιτητών. Όσοι έζησαν το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007 μπορούν να βεβαιώσουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να διαφυλαχθεί η σωματική ακεραιότητα όσων κυκλοφορούν στους χώρους του πανεπιστημίου είναι η ύπαρξη κινηματικής ζωής σε αυτούς τους χώρους και η αλληλεγγύη μεταξύ όσων κυκλοφορούν σε αυτούς και όχι βέβαια η αστυνόμευση από κρατικούς ή ιδιωτικούς μπάτσους. Αν κανείς ρωτήσει, θα μάθει ότι επί του φοιτητικού κινήματος αλλά και τα επόμενα χρόνια ως παρακαταθήκη, οι διάφορες ενέργειες μικροπαραβατικότητας εντός του ασύλου μειώθηκαν αισθητά σε σχέση με την περίοδο πριν το κίνημα ακριβώς λόγω της κινητικότητας κόσμου.

Τα νέα μέτρα φύλαξης στοχεύουν αλλού. Η από την πλευρά του κράτους και των αφεντικών σταθερή οικονομική, υλικοτεχνική, πολιτική, νομική, θεσμική, ηθική ενίσχυση του συμπλέγματος της ασφάλειας (στρατός, αστυνομία, εταιρείες security, υποδομές και σώματα επιτήρησης, ελέγχου και πειθάρχησης) εντός και εκτός πανεπιστημίων δεν είναι τυχαία, ούτε περιστασιακή. Αποτελεί στρατηγική επιλογή: το απαραίτητο συμπλήρωμα της απόφασής τους να επιτεθούν ολομέτωπα λεηλατώντας κάθε πτυχή της ζωής μας, είναι αφενός η ενίσχυση όλων εκείνων των μηχανισμών που «με το δάχτυλο στη σκανδάλη» θα προστατέψουν τις σχέσεις εκμετάλλευσης από τις τωρινές και τις επερχόμενες αντεπιθέσεις των καταπιεσμένων, αφετέρου η προσπάθεια να εξαλείψουν προληπτικά κάθε πιθανή εστία οργάνωσης της αντίστασης. Οι συναγερμοί, οι περιφράξεις και η αύξηση των περιπολιών και των (ανθρωπο)φυλάκων στους χώρους του πανεπιστημίου, οι κάθε είδους επιθέσεις στο άσυλο είναι επεισόδια αυτού του έργου.

Το κράτος δεν ήταν ποτέ ένας «ουδέτερος εκφραστής των συμφερόντων της πλειοψηφίας» – ακόμα κι όταν η πλειοψηφία έτσι ήθελε να νομίζει. Το κράτος ήταν, είναι και θα είναι τοποτηρητής των συμφερόντων της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Όταν (παλαιότερα έως τα τέλη της δεκαετίας του ‘70) ο μεγάλος πονοκέφαλος των αφεντικών κάθε είδους ήταν η εργατική απειθαρχία και ανυπακοή, το κράτος εξασφάλιζε την ομαλότητα της κερδοφορίας διανέμοντας ένα μεγάλο μέρος των εσόδων του σε κοινωνικές παροχές. Σα να λέμε: ο κύριος άνοιγε το σεντούκι του για να μην το χάσει, μαζί με το κεφάλι του. Από τότε που τα αφεντικά σιγουρεύτηκαν με διάφορους τρόπους πως οι από κάτω δεν απειλούν δομικά το σύστημα, το κράτος άρχισε να περικόπτει τις «κοινωνικά παροχικές» λειτουργίες του. «Ο καθένας ας τα βγάλει πέρα μόνος του όπως μπορεί (ει δυνατόν πατώντας στο λαιμό τους από κάτω του)» – αυτό έγινε το νέο δόγμα. Αλλά η εγγύηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας δεν είναι υπόθεση που επαφίεται απλά στον «πατριωτισμό» του καθενός χώρια. Ο νόμος και η τάξη της εκμετάλλευσης, η «ασφάλεια» (δηλ. η ασφάλεια του εμπορεύματος και της ατομικής ιδιοκτησίας), τόσο μέσα σε κάθε κοινωνία χωριστά, όσο και στο σύνολο του πλανήτη, χρειάζονται σιδερένιες φτέρνες. Να χτυπάνε το χώμα, και να χτυπάνε τα μούτρα των εκμεταλλευόμενων. Πράγμα που σημαίνει πως αν η δημόσια εκπαίδευση ή η δημόσια υγεία έπαψαν να είναι προτεραιότητες για το κράτος-σαν-γενικό-καπιταλιστικό-στρατηγείο (οπότε ας ιδιωτικοποιηθούν με κάθε τρόπο και όλους…) οι στρατοί, οι αστυνομίες, οι δικαστικές και πειθαρχικές δομές, οι μηχανισμοί επιτήρησης και ελέγχου, οι πολεμικές βιομηχανίες (όλα τα συστατικά της σιδερένιας φτέρνας) απέκτησαν επιπλέον ενδιαφέρον. Φρέσκιες προτεραιότητες.

Όμως τα νέα μέτρα φύλαξης είναι μόνο η άκρη του νήματος της εξέλιξης αυτής της διαδικασίας στο πανεπιστήμιο. Γιατί η εμπλοκή του συμπλέγματος της ασφάλειας στο πανεπιστήμιο φτάνει πολύ μακρύτερα. Φτάνει στην έρευνα όπου το σύμπλεγμα της ασφάλειας είναι άμεσα ή έμμεσα (και πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας) ο χρηματοδότης ενός εξαιρετικά μεγάλου πλήθους προγραμμάτων σε ένα φάσμα που καλύπτει σχεδόν όλα τα επιστημονικά αντικείμενα. Φτάνει στις «ερευνητικές offshore» του πανεπιστημίου που κρύβονται πίσω από εύηχες ονομασίες όπως «ινστιτούτα ερευνών, ιδρύματα μελετών, Μ.Κ.Ο. παροχής συμβουλών/γνωμοδοτήσεων, think tanks κλπ»: παραπανεπιστημιακοί θεσμοί όπου κάτω από (εσκεμμένα) θολά νομοθετικά πλαίσια και σε απόσταση ασφαλείας από αδιάκριτα βλέμματα πανεπιστημιακοί, μπάτσοι, καραβανάδες, επιχειρηματίες και υπουργεία συνεργάζονται αρμονικά σε ερευνητικό επίπεδο για χάρη της «εθνικής ασφάλειας», του ελληνικού ιμπεριαλισμού και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, μην παραλείποντας να εκμεταλλευτούν την απλήρωτη εργασία μεταπτυχιακών φοιτητών. Φτάνει στον καθορισμό του τι διδάσκεται σε προπτυχιακό και (κυρίως) μεταπτυχιακό επίπεδο ώστε να εξυπηρετείται η σχετική έρευνα. Φτάνει στην εκπαίδευση ή μετεκπαίδευση επιστημόνων του στρατού και της αστυνομίας σε πανεπιστημιακές σχολές. Φτάνει στην παράδοση μαθημάτων από ακαδημαϊκούς σε στρατοαστυνομικές σχολές γενικού ή ειδικότερου ενδιαφέροντος (από σχολές υπαξιωματικών και σεκιουριτάδων, έως σχολές της κρατικής υπηρεσίας πληροφοριών). Φτάνει στην προώθηση της ιδεολογίας της ασφάλειας από καθηγητές μέσα στο μάθημα. Φτάνει στο χτίσιμο ενός από τα θεμέλια του σύγχρονου φασισμού

Ένα κομμάτι της καρδιάς του κτήνους χτυπάει στα πανεπιστήμια. Και αναλογεί όσοι αγωνιζόμαστε σε αυτούς τους χώρους, να το πληγώσουμε, όχι για κάποιο συντεχνιακό μας συμφέρον ως φοιτητών, αλλά για καλό όλων όσων υφίστανται την εκμετάλλευση και την καταπίεση σ’ αυτήν την κοινωνία. Γιατί κάθε φορά που ο νέος ολοκληρωτισμός κάνει βήματα σε κάποιο σημείο του κοινωνικού πεδίου, ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε μακραίνει και ο αγώνας ολονών μας για την κοινωνική απελευθέρωση γίνεται δυσκολότερος ανεξαρτήτως «απόστασης».

Να επιτεθούμε στο σύμπλεγμα της ασφάλειας σε κάθε του έκφανση. Να αποτρέψουμε την ερήμωση και την περίφραξη χώρων, εδαφών, εν τέλει σχέσεων φτιάχνοντας κοινότητες αγώνα μακριά από κάθε είδους μεσολαβήσεις (δεξιών και αριστερών παρατάξεων / κομματικών μηχανισμών, ειδικών της πολιτικής, της ενημέρωσης, της γνώσης, της ζωής) και δίνοντας ζωή στις σχολές μας. Να αντισταθούμε στην επιτήρηση των ζωών μας και τη στρατιωτικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων.

ΠΙΣΩ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ!!!

********

ΥΓ. Ένα παράδειγμα: ο αγώνας των εργαζομένων της λέσχης και η αλληλεγγύη σ’ αυτόν ως θέση μάχης

Είναι σαν να το είχαμε σχεδιάσει για να αποδείξουμε όσα λέμε, αλλά όχι. Είναι μονάχα μια εικόνα από την έρημο του πραγματικού. Ένα μήνα περίπου μετά το e-mail για τα νέα μέτρα φύλαξης κι ενώ το παραπάνω κείμενο είχε ολοκληρωθεί οι εργολαβικοί εργαζόμενοι της λέσχης ξεκίνησαν και βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Οι πρυτανικές αρχές μεθοδεύουν τη μετατροπή των συμβάσεών τους από δωδεκάμηνες σε οχτάμηνες χωρίς να εγγυώνται την ανανέωσή τους, στα πλαίσια των ευρύτερων κινήσεών τους προς την πλήρη ιδιωτικοποίηση της λέσχης. Σαν να μην έφταναν οι μειώσεις προσωπικού και η συνακόλουθη εντατικοποίηση των εργαζομένων, οι καθυστερήσεις πληρωμών, η εσκεμμένη υποχρηματοδότηση και οι συνέπειές της στην ποιότητα του φαγητού, ο αποκλεισμός ανθρώπων από την ελεύθερη πρόσβαση σ’ ένα πιάτο φαΐ, η ύπαρξη των εργολαβιών που είναι από μόνη της ένα σκάνδαλο, οι πρυτανικές αρχές τώρα λένε στους εργαζόμενους ότι για τέσσερις μήνες το χρόνο (ή και για πάντα δεδομένου ότι δε δεσμεύονται για ανανέωση των συμβάσεων) μπορούν ούτε λίγο ούτε πολύ να πάνε να πνιγούν. Και έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι αυτό γίνεται λόγω έλλειψης χρημάτων η οποία οφείλεται, λένε, στο ότι τρώνε στη λέσχη πολλοί άνθρωποι που (κατά τη γνώμη των πρυτανικών αρχών) δε δικαιούνται δωρεάν σίτισης (φοιτητές μεγάλων ετών, μετανάστες εργάτες, φοιτητές του ΠΑΜΑΚ, μαθητές κλπ). Προτείνουν δε στους εργαζόμενους ως εναλλακτική λύση τον αποκλεισμό αυτών τον ανθρώπων και την επιβολή αντιτίμου για να φας στη λέσχη.

Λέμε ότι η πρυτανεία έχει θράσος γιατί ενόσω λέει αυτά, έχει ήδη δώσει χιλιάδες ευρώ για τον εξοπλισμό των φυλάκων (ρούχα, ασύρματοι, gps, μηχανάκια και βενζίνες για να κυκλοφορούν επί 24ώρου βάσεως και ποιος ξέρει τι άλλο που δε γράφτηκε στα e-mail για να μην υπάρξουν αντιδράσεις), θα δώσει εκατομμύρια ευρώ τους επόμενους μήνες για την εγκατάσταση συναγερμών, νέων πορτών και καγκέλων, checkpoint όπου οι φύλακες θα χτυπάνε κάρτα για επιβεβαίωση ότι πέρασαν στις περιπολίες τους και άλλων υποδομών που προβλέπονται ενώ προσλαμβάνει (ή θα προσλάβει προσεχώς) και νέους φύλακες με το σχετικό κόστος. Έτσι λοιπόν συμβαίνουν τα πράγματα στις εποχές της επέλασης του συμπλέγματος της ασφάλειας… Στη λέσχη ο κάθε εργαζόμενος να δουλεύει σε τρία πόστα λόγω ελλείψεων και να μην ξέρει τι του ξημερώνει και εμείς να τρώμε φασόλια-μακαρόνια-πατάτες εναλλάξ. Την ίδια στιγμή να δίνονται εκατομμύρια για τους ιδιωτικούς μπάτσους του πανεπιστημίου που αυγατίζουν και για ερευνητικά του στρατού και της αστυνομίας. Έχουμε λοιπόν μια πολύ πρακτική πρόταση προς τις πρυτανικές αρχές. Αντί να πουλάνε παραμύθια περί έλλειψης χρημάτων, να κόψουν το νέο σχέδιο φύλαξης και να τα στείλουν στη λέσχη. Και αν δεν είναι αρκετά (που νομίζουμε ότι είναι), θα μπορούσαν να κόψουν από τα ερευνητικά (του στρατού και της αστυνομίας κατά προτίμηση) – δε μας ενδιαφέρει να πάμε στο φεγγάρι όταν κάποιοι δεν έχουν ούτε να φάνε. Τους δε φύλακες, τους παλιούς και τους νέους να τους στείλουν στη λέσχη να καλύψουν τις ελλείψεις αντί να τους έχουν πάνω από τα κεφάλια μας να μας επιτηρούν και να μας ανακρίνουν. Και ας σταματήσει παρακαλούμε η πρυτανεία να πουλάει τον πρόλογο της εγκληματικότητας στους χώρους του πανεπιστημίου. Όχι γιατί δεν υπάρχει μικροπαραβατικότητα αλλά γιατί είναι η ίδια η πρυτανεία που την παράγει. Για παράδειγμα, για να πάει κάποιος μη φοιτητής στη λέσχη να φάει, σημαίνει ότι το έχει ανάγκη. Όταν η πρυτανεία αποκλείει μέσα σε τόσο δύσκολες κοινωνικές συνθήκες κόσμο από το φαγητό, τον εξωθεί άμεσα στην παραβατικότητα. Οπότε αν θέλει η πρυτανεία να μειωθεί η εγκληματικότητα στους χώρους του πανεπιστημίου, ας αφήσει κανέναν άνθρωπο να φάει στη λέσχη.

Η αλληλεγγύη μας στον αγώνα των εργαζομένων της λέσχης είναι δεδομένη. Άλλωστε δεν είναι μόνο αγώνας τους. Είναι και αγώνας μας.

10/5/2011

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (Persona non Grata)

Posted in Κοινωνικά / Πολιτικά θέματα, Πανεπιστημιακά Θέματα | Leave a Comment »

Αντί να τους ψηφίζουμε, να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Posted by autonomofysiko στο 09/05/2011

Οι εκλογές παρουσιάζονται ως η κορυφαία στιγμή συμμετοχής στα κοινά και την πολιτική. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα αφού οι εκλογές το μόνο που κάνουν είναι να αναδεικνύουν και να νομιμοποιούν αυτούς που από την επόμενη μέρα θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Γι αυτό το λόγο εμείς αποφασίζουμε συνειδητά να μη συμμετέχουμε.

Η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες δεν είναι αυτοσκοπός. Ούτε από μόνη της είναι η λύση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Είναι κομμάτι της επιλογής μας να αγωνιζόμαστε κατά της εκμετάλλευσης της ζωής με ισότιμες διαδικασίες, της εμπειρίας μας ότι όταν μπορούμε όλοι να συμμετέχουμε ενεργά και υπεύθυνα σε αυτές τις διαδικασίες μπορούν να συλλογικοποιηθούν οι αγώνες και της θέλησής μας να καλλιεργηθεί η κουλτούρα ώστε να δημιουργήσουμε οι ίδιοι την κοινωνία της αυτοδιευθέτησης/διαχείρισης του χρόνου μας. Δεν είναι δηλαδή μια στείρα-αντιδραστική θέση απέναντι σε ότι δε μας φαίνεται σωστό αλλά κομμάτι της πρότασης μας για μια ουσιαστική αλλαγή όπως τη θέλουμε εμείς και όχι τα προκάτ προ-εκλογικά πακέτα-λύσεις επί των πάντων.

Και στο σημείο αυτό θα αναρωτηθεί κάποιος:

-Ποιες είναι αυτές οι διαδικασίες που σκέφτεστε;

-Οι γενικές συνελεύσεις.

-Μα δε βλέπεις τι γίνεται σ’ αυτές;

-Βλέπω. Βλέπω τα προβλήματα που υπάρχουν σε αυτές. Βλέπω, όμως, και την παραίτηση σου και την έλλειψη διάθεσης σου να τις αλλάξεις σε αυτό που πρέπει να είναι, να χωρούν δηλαδή και εσένα. Βλέπω και την αδιαφορία σου να απομυθοποιήσεις/αποδομήσεις το παραμύθι «αυτός μπορεί γιατί ξέρει καλύτερα πολιτική από μένα». Σίγουρα όλοι δε μπορούν να ασχοληθούν με όλα. Αλλά σίγουρα όλοι μπορούν να ασχοληθούν με ένα, τουλάχιστον, πράγμα: την αυτο-οργάνωση της ζωής τους. Μπορούμε να αποφασίζουμε όλοι από κοινού για αυτά που μας αφορούν. Αν θέλουμε να αλλάξει η κατάσταση θα πρέπει να σταματήσουμε αυτή την αδιαφορία.

Και η παραίτηση και η αδιαφορία σχετίζονται άμεσα με τις διαδικασίες αντιπροσώπευσης.

Η πίστη των ανθρώπων ότι είναι ανίκανοι να αποφασίσουν για τις ζωές τους προκύπτει από την εκχώρηση ολοένα και περισσότερων πλευρών της ζωής τους σε ειδικούς. Στη σφαίρα των κοινών, ειδικοί είναι οι «πολιτικοί» (μια ειδικότητα που έρχεται μαζί με την πολιτική ως διαχωρισμένη ανθρώπινη δραστηριότητα). Ο «κοινός θνητός» είναι υποτίθεται ανειδίκευτος – ανίκανος να αποφασίσει για τα κοινά. Απόλυτη επικύρωση της πραγματικότητας αυτής είναι η εκλογική διαδικασία: ο μεν «κοινός θνητός» αποδέχεται την υποτιθέμενη ανικανότητά του και παραχωρεί το δικαίωμα για λήψη αποφάσεων σε κάποιον που «τα ξέρει καλύτερα» ενώ, απ’ την άλλη, ο (διαχωρισμένος) «πολιτικός» εντάσσει τον εαυτό του μεταξύ των ειδικών και δέχεται να τον ψηφίσουν ως «κάποιον που τα ξέρει καλύτερα». Έτσι εγκαθιδρύεται μια διάκριση ανάμεσα σε αυτούς που «τα ξέρουν» και αυτούς που «δεν τα ξέρουν», σε αυτούς που «μπορούν» και αυτούς που «δεν μπορούν».

Ο διαχωρισμός αυτός βέβαια δεν υπάρχει μόνο κατά την εκλογική διαδικασία. Παρόμοιος είναι και αυτός που συναντούμε και στις γενικές συνελεύσεις και έχει ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των φοιτητών να παραμένει απλός θεατής χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Στις γενικές συνελεύσεις αυτή η πραγματικότητα οφείλεται όχι μόνο στις τάσεις κυριαρχίας των παρατάξεων στη διαδικασία αλλά και στην εγκατάλειψή της από τους φοιτητές και μπορεί να αναστραφεί αν οι φοιτητές ενεργοποιηθούν. Αντίθετα, στις εκλογές η κατάσταση αυτή είναι εξ’ ορισμού τέτοια και δεν μπορεί να αλλάξει, παρά μόνο να καταργηθεί.

Ο διαχωρισμός σε ειδικούς και μη ειδικούς που αναφέραμε προηγουμένως αναπαράγεται ακόμη και αν τα σχήματα αυτά επιδιώκουν να μπουν στα ΔΣ μόνο για να καλούν γενικές συνελεύσεις. Και αυτό συμβαίνει με άμεσο και έμμεσο τρόπο:

Άμεσα (και) ως εξής: όταν λες «θα καλέσω συνέλευση μέσω ΔΣ» λες ταυτόχρονα «χρειάζομαι το ΔΣ για να γίνει συνέλευση» και ταυτόχρονα «οι φοιτητές μόνοι μας δεν μπορούμε να μαζέψουμε υπογραφές και να κάνουμε συνέλευση» που σημαίνει «όχι μόνο δεν είμαστε ικανοί να αποφασίσουμε για τις ζωές μας, αλλά ούτε και να μαζευτούμε για να συζητήσουμε δεν μπορούμε μόνοι μας». Το γενικό αίσθημα αδυναμίας και ανικανότητας για λήψη των αποφάσεων ενισχύεται. Και μην/δεν το θεωρούμε αμελητέο. Ακόμη και το να βάλεις μια υπογραφή για να γίνει η συνέλευση είναι ένας τρόπος πρώτης ενεργοποίησης. Και το να ξέρει κανείς ότι «μπορούμε όποτε θέλουμε να κάνουμε γενική συνέλευση» δίνει μια αίσθηση συλλογικής δύναμης.

Όσο για τον έμμεσο τρόπο, πρέπει κάθε φορά να βλέπουμε και τα συμφραζόμενα. Γιατί όπως και να το κάνουμε ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με το να καλούνται οι Γ.Σ. μέσω Δ.Σ., το κόστος για αυτή τη δυνατότητα, είναι η νομιμοποίηση μιας διαδικασίας όπου κάποιοι λαμβάνουν αποφάσεις στο όνομα του συλλόγου. Γιατί μπορεί παρατάξεις που κατεβαίνουν στο ΔΣ ναι μεν να εναντιώνονται στην αντιπροσώπευση, να μην κατεβάζουν ψηφίσματα στα ΔΣ, απ’ την άλλη όμως κατεβαίνουν στις εκλογές, για να (όπως ισχυρίζονται) βρίσκονται και να έχουν λόγο σ’ αυτά. Ωστόσο, είναι υποχρεωμένες να υπογράφουν τα πρακτικά και τις αποφάσεις του ΔΣ αν αυτά τα ψηφίσματα εγκριθούν από την πλειοψηφία του ΔΣ. Και το αξίωμα ότι αυτές οι παρατάξεις δε θα καταχραστούν την όποια εξουσία τους δίνεται, είναι κάτι που υπάρχει μόνο στα λόγια τους και στην καλή πίστη των ψηφοφόρων τους και δεν εξασφαλίζεται από την ίδια τη διαδικασία, αλλά εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική τους προαίρεση. Έτσι νομιμοποιούν μια κατάσταση στην οποία οι «ειδικοί» αποφασίζουν για τους «μη ειδικούς».

Και αν κάποιος σκεφτεί ότι «το θέμα τότε είναι να αποκτήσουμε πλειοψηφία στα ΔΣ», μην ξεχνούμε ότι με τη συμμετοχή στις εκλογές, αναπαράγεις και ενισχύεις την κουλτούρα ότι η ψήφος είναι αυτή που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και όχι η προσωπική δραστηριοποίηση. Αυτό ισχύει ακόμη και αν μιλάμε μόνο για το αν θα γίνεται γενική συνέλευση ή όχι. Το θέμα είναι να σπάσει αυτή η κουλτούρα. Αλλιώς δε θα αλλάξει η κατάσταση. Και είναι προφανές: Αν δηλαδή κάποιο σχήμα αποκτήσει αυτοδυναμία και καλεί μόνο Γ.Σ., αλλά κανείς δεν έρχεται γιατί η κουλτούρα τού «θα το κάνουν άλλοι για μένα» παραμένει, κερδίζουμε τίποτα; Αντίστροφα αν οι φοιτητές που απαιτούνται ώστε ένα σχήμα να αποκτήσει αυτοδυναμία, απλώς μάζευαν υπογραφές δε θα μπορούσε να γίνει Γ.Σ. χωρίς απόφαση Δ.Σ.;

Σε κάθε περίπτωση εμείς πιστεύουμε ότι τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε σε βάθος χρόνου. Να αποφεύγουμε δηλαδή να επιζητούμε μια άμεση αποτελεσματικότητα η όμως οποία σε βάθος χρόνου χειροτερεύει τα πράγματα αλλά να επιλέγουμε διαδικασίες οι οποίες σε βάθος χρόνου εκτιμούμε ότι φτιάχνουν σταθερές και ζωντανές πραγματικότητες ανεξάρτητα αν στο παρόν έχουν ηχηρά αποτελέσματα η όχι.

Εμείς θεωρούμε ότι τα ΔΣ δεν εξυπηρετούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Το ότι τα ΔΣ μπορούν ακόμη να καλούν Γ.Σ. και αυτές να γίνονται, συμβαίνει γιατί απλώς δεν έχουν χρεοκοπήσει ακόμη εντελώς. Αυτό πιστεύουμε ότι θα συμβεί αργά ή γρήγορα: τα ΔΣ θα καλούν γενικές συνελεύσεις και αυτές δε θα μπορούν να γίνουν ούτε καν εξ’ αναβολής. Η λαγνεία των παρατάξεων για μικροπολιτικά οφέλη έχει αναιρέσει αυτό που προείπαμε, την σε βάθος χρόνου επιτυχία των αγώνων εξαιτίας της ψηφοθηρικής-θεαματικής λογικής των παρατάξεων αυτών. Να σημειώσουμε πως όλοι δε δρουν στον ίδιο βαθμό αλλά όλοι συνεισφέρουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Σε μια περίοδο, που η εξουσία επιτίθεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας και προσπαθεί να εγκαθιδρύσει μια νέα πραγματικότητα αλλά και σε μια περίοδο άνθισης των κοινωνικών αγώνων, οι εκλογές μόνο να αποπροσανατολίσουν πετυχαίνουν

Κλείνοντας, να πούμε ότι το κείμενο αυτό δε γράφτηκε για να υποδείξει τι να κάνουμε στις εκλογές. Άλλωστε είτε ψηφίσει κανείς είτε όχι δε θα αλλάξει τίποτα. Το σημαντικό ζήτημα είναι ότι για να εκφράσουμε τις ιδέες μας και να υλοποιήσουμε τα οράματά μας δεν πρέπει να στηριζόμαστε στη ψήφο μας, αλλά στην καθημερινή πολιτική δράση. Άλλωστε έχει ειπωθεί πως «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες».

.

5/2011 (ανατύπωση από 5/2010)

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (Persona non Grata)

Posted in Οργάνωση / λειτουργία του κινήματος, Σύλλογος Φοιτητών Φυσικού | Leave a Comment »