Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού Α.Π.Θ.

(Persona Non Grata)

Archive for Οκτώβριος 2009

Η Έλλη Παππά θα είναι πάντα ένα φανάρι που θα φωτίζει στο δρόμο μας

Posted by autonomofysiko στο 30/10/2009

Στις 27 Οκτώβρη πέθανε η Έλλη Παππά. Αγωνίστρια ανυπότακτη και αξιοπρεπής. Πέρασε όλες τις περιπέτειες του μεταπολεμικού κομμουνιστικού κινήματος της ελλαδας. Οι μηχανισμοί εξόντωσης της εξουσίας τη χώρισαν από τον έρωτα της ζωής της Νίκο Μπελογιάννη όταν τον σκότωσαν στα 1952. Σήκωσε το βάρος μιας τέτοιας ζωής και έφτασε μέχρι εδώ πάντα αγωνιζόμενη. Έγραψε πολλά.  Αρκετά  από αυτά για να μάθουμε εμείς οι νεότεροι τι έγινε.  Μέχρι το τέλος δεχόταν στο σπίτι της παιδιά που ήθελαν να τη γνωρίσουν και να μιλήσουν μαζί της…

Είναι από του ανθρώπους που με τη δύναμη, την ανθρωπιά και την καλοσύνη τους μας δίνουν δύναμη να προχωρούμε.  Θα είναι πάντα στην καρδιά μας.

Όσο για αυτούς που σκότωσαν εκείνο τον ωραίο άνθρωπο, το Νίκο το Μπελογιάννη, αλλά και πάρα πολλούς ακόμη αγωνιστές που δεν ξέρουμε το όνομά τους, δεν ξεχνάμε…

Ο αγώνας της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειας συνεχίζεται…

Advertisements

Posted in Ανακοινώσεις | Leave a Comment »

Η κρίση, η επίθεση που δεχόμαστε, οι αντιστάσεις μας, πώς να προχωρήσουμε

Posted by autonomofysiko στο 19/10/2009

Οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις τον τελευταίο χρόνο σχετίζονται στο σύνολο του πλανήτη με αυτό που οι από πάνω ονομάζουν οικονομική κρίση αλλά εμείς προτιμάμε να το ονομάζουμε κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας στο σύνολό της. Αν και οι από πάνω τελευταία αρχίζουν να μιλούν για το τέλος της κρίσης βλέποντας τα χρηματιστήρια τους να ανακάμπτουν, αυτό είναι κάτι που τουλάχιστον αυτή τη στιγμή εμείς εκτιμούμε πως είναι επιφανειακό. Κι αυτό γιατί κανένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση δεν έχει εξαφανιστεί ή επιδιορθωθεί. Η άνοδος των χρηματιστηρίων είναι μονάχα το αναμενόμενο αποτέλεσμα της ένεσης χρημάτων που δόθηκε τον περασμένο Οκτώβρη έως Μάρτη από τα κράτη ανά τον κόσμο, στις τράπεζες και άλλες επιχειρήσεις που κινδύνευαν να πτωχεύσουν – του περίφημου εκείνου “πακέτου στήριξης” που συνιστά μία από τις μεγαλύτερες ληστείες χρημάτων των από κάτω, των τελευταίων χρόνων.

Απόδειξη του ότι η κρίση δεν τελειώνει είναι το γεγονός ότι ενώ τα χρηματιστήρια ανεβαίνουν, οι κοινωνίες εξαθλιώνονται ολοένα και περισσότερο. Στην πραγματικότητα το «πάρτυ» (μακάρι να ήταν πάρτυ) μόλις αρχίζει… Έχει αναρωτηθεί κανείς από πού θα βρεθούν τα χρήματα που δόθηκαν από τα κράτη στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις ή με ποιον τρόπο θα ανακάμψει η κερδοφορία των επιχειρήσεων; Όπως φαντάζεστε αυτά θα γίνουν με το ακόμη μεγαλύτερο ξεζούμισμα των από κάτω. Εδώ είμαστε λοιπόν! Και κάτι ακόμη: το ξεζούμισμα αυτό πρέπει να γίνει και θα επιδιωχθεί παντού να γίνει από όποια κυβέρνηση και να βρίσκεται στην εξουσία. Έτσι λοιπόν, για την ελληνική πραγματικότητα, όσο γρηγορότερα το αποδεχθούμε αυτό και σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι με τη νέα κυβέρνηση θα αλλάξει κάτι, τόσο καλύτερα για εμάς.

Η κατάσταση, λοιπόν, είναι ρευστή κάτι που την καθιστά επικίνδυνη και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα. Ιστορικά βλέπουμε ότι σε περιόδους κρίσης ο κόσμος πολώνεται (είτε συντηρητικοποιείται είτε ριζοσπαστικοποιείται). Κατά συνέπεια, πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί. Θα αναλύσουμε τι εννοούμε με αυτό.

Σε τέτοιες περιόδους το σύστημα χρησιμοποιεί κάποια βασικά επικοινωνιακά του όπλα:

  1. Την παρουσίαση της οικονομίας σαν ένα ενιαίο κατασκεύασμα από το οποίο όλοι ωφελούμαστε όταν λειτουργεί ομαλά, ή όλοι ζημιωνόμαστε όταν μπλοκάρει (όπως τώρα σε περίοδο κρίσης).Παρουσιάζουν την κρίση, ένα πρόβλημα δικό τους, σαν πρόβλημα όλης της κοινωνίας χρησιμοποιώντας όρους όπως «στο όνομα του εθνικού οφέλους» και «θυσίες από όλους για το ξεπέρασμα της κρίσης» . Η τακτική αυτή έχει ως σκοπό να αποπροσανατολίσει τον κόσμο και εν τέλει να τον πείσει ότι είναι λογικό να πάρει στους ώμους του το βάρος της μείωσης της δικιάς τους κερδοφορίας.
  2. Αξιοποιώντας τη λογική «όλοι εναντίον όλων» που χρόνια έχει καλλιεργήσει, επιδιώκει να βάλει τους καταπιεσμένους να μαλώνουν μεταξύ τους, ώστε η οργή που προκαλείται από τη χειροτέρευση των συνθηκών διαβίωσής τους αφενός να εκτονώνεται, αφετέρου να μην υπάρχει κίνδυνος να στραφεί ενωμένη (και άρα με αξιώσεις) εναντίον του. Για αυτό το σκοπό κατασκευάζει εχθρούς, τους οποίους προβάλλει ως εχθρούς της κοινωνίας. Οι «εχθροί» αυτοί μπορεί να είναι είτε «εξωτερικοί» (δηλαδή από άλλο κράτος) όπως οι μετανάστες, είτε «εσωτερικοί» (πολίτες του ίδιου κράτους που τους θεωρεί εχθρούς) όπως οι αντιεξουσιαστές.
  3. Αξιοποιεί το αίσθημα ανασφάλειας που προκαλείται στην κοινωνία από τις δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον προκειμένου σταδιακά να προωθήσει τη συντηρητικοποίηση και φασιστικοποίηση της, με παρόμοιο τρόπο με αυτό που σταδιακά συνέβη και μετά την κρίση του 1929 με τελικό αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων σε πολλές χώρες. Σε αυτήν την κατάσταση ανασφάλειας, αξίες όπως αυτές του ατομικισμού και του ανταγωνισμού με τον συνάνθρωπό σου, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν. Ο κόσμος κοιτάει την πάρτη του και κλείνεται στο μικρόκοσμό του, δείχνοντας πλέον και φανερά μια αφοπλιστική αδιαφορία για την υπόλοιπη κοινωνία. Τέτοιες λογικές αντιτίθενται στη δημιουργία συλλογικών δεσμών διεκδίκησης και αγώνα, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το πεδίο στους από πάνω να επιβάλουν τις όποιες καταστροφικές για τους από κάτω οικονομικές, νομικές, και ηθικές καταστρατηγήσεις απαιτούνται για να αυξήσουν την κερδοφορία τους, μιας και πλέον όχι μόνο δεν θα υπάρχει ουσιαστική αντίδραση αλλά θα είναι αποδεκτές από την κοινωνία, ως αναγκαίο κακό για την ορθοπόδηση του συστήματος και τη υποτιθέμενη μελλοντική εξασφάλιση. Στην ουσία, αν η κοινωνία ακολουθήσει αυτό το δρόμο, τους δίνεται η ευκαιρία να επιτεθούν σε όποια κοινωνικά δικαιώματα και κεκτημένα έχουν μείνει όρθια ακόμα και εμποδίζουν την ακόρεστη και ζωτικής σημασίας για αυτούς αύξηση των κερδών τους.

Ας δούμε τώρα λίγο πιο αναλυτικά τη μορφή που παίρνει η επίθεση των από πάνω:

Η επίθεση των από πάνω στους εργαζόμενους παίρνει τη μορφή της περαιτέρω ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας, της απόπειρας καταστρατήγησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και μείωσης των μισθών, την επιδίωξη για κατάργηση τη κυριακάτικης αργίας, τη μείωση των μέτρων ασφαλείας κατά την εργασία (με αποτέλεσμα αμέτρητα εργατικά ατυχήματα – δολοφονίες), τις μαζικές απολύσεις λόγω μείωσης της παραγωγής προκειμένου να διατηρηθεί η κερδοφορία σε υψηλά επίπεδα, το κλείσιμο εργοστασίων ακόμα και αν έχουν πάρει υπέρογκες επιχορηγήσεις από το κράτος, την προώθηση του κατακερματισμού και του ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων.

Η επίθεση όμως δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους, αφορά το σύνολο των από κάτω. Άλλες εκφάνσεις της επίθεσης, που αφορούν όλη την κοινωνία είναι οι νέοι φόροι, η διάλυση των νοσοκομείων και του ασφαλιστικού συστήματος, η εντατικοποίηση των πανεπιστημίων, οι ιδιωτικοποιήσεις (π.χ. του ΟΣΕ, των λιμανιών, της επιχείρησης ύδρευσης στη Θεσσαλονίκη, η δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων – βαφτισμένα «κολέγια», η παραχώρηση των τελευταίων θεσμών πρόνοιας (τύπου φοιτητική λέσχη) σε ιδιώτες) και βέβαια η επέκταση των περιφράξεων – η μετατροπή ολοένα περισσότερων κοινών σε ατομική ιδιοκτησία. Παραδείγματα του τελευταίου είναι οι καταπατήσεις και οι αλλαγές χρήσης γης σε καμένες δασικές εκτάσεις, οι προσπάθειες για τον έλεγχο του internet και της ελεύθερης διακίνησης software, οι βιοτεχνολογικές πατέντες που μετατρέπουν λειτουργίες οργανισμών σε ατομική ιδιοκτησία και άλλες περιφράξεις (οι οποίες δεν έχουν πάρει ακόμα τελική μορφή) τις οποίες οι από πάνω θα επιδιώξουν να εγκαθιδρύσουν μέσω αυτού που ονομάζουν πράσινη ανάπτυξη. (Έτσι λοιπόν το θέμα της πράσινης ανάπτυξης δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως – το νου μας…).

Στο πλαίσιο του αποπροσανατολισμού από αυτήν την επίθεση, προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή αλλού φέρνοντας με τη βοήθεια των ΜΜΕ στο επίκεντρο άσχετα ζητήματα (τύπου γρίπη των χοίρων, κύμα κακοκαιρίας, εσωκομματικές αντιπαραθέσεις κλπ), αξιοποιούν το προτελευταίο όπλο τους που είναι οι εκλογές και βέβαια για παν ενδεχόμενο ενισχύουν και το έσχατο όπλο τους – τα όπλα τους με κυριολεξία της λέξης: προμηθεύονται και νομιμοποιούν νέα όπλα για την καταστολή διαδηλώσεων, νέα συστήματα παρακολούθησης και καταγραφής (κάμερες, καταγραφή DNA, τηλεφωνικές παρακολουθήσεις) κλπ..

Αύξηση στην καταστολή και στην αστυνομοκρατία παρατηρείται ήδη. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά: αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας σε όλες τις γειτονιές, ξυλοδαρμός μεταναστών (και όχι μόνο), προσαγωγές πάνω από 60 ατόμων την μέρα τον τελευταίο καιρό στα Εξάρχεια, επιθετική τακτική απέναντι στις αντιεξουσιαστικές καταλήψεις και τις συλλογικές καταλήψεις για στέγαση, χρήση για πρώτη φορά του κουκουλονόμου κ.α…

Η καταστολή έχει ενταθεί πατώντας πάνω στο αίτημα για τάξη και ασφάλεια – ένα αίτημα τόσο της εξουσίας όσο κι ενός κομματιού της κοινωνίας, κυρίως μικροαστικής προέλευσης. Από τη μια το αίτημα αυτό καλλιεργείται από τα πάνω για να αποπροσανατολίσει από την εκμετάλλευση, τις κοινωνικές ανισότητες που εντείνονται και τις αυθαιρεσίες του κράτους και των αφεντικών εναντίον των από κάτω. Από την άλλη το αίτημα αυτό έρχεται από ένα κομμάτι της κοινωνίας το οποίο στρέφεται στο κράτος-προστάτη της ατομικής ιδιοκτησίας, ζητώντας την προστασία της ατομικής του μικροϊδιοκτησίας (και της θέσης του ως σχετικά προνομιούχου που αυτή συνεπάγεται) η οποία τίθεται σε κίνδυνο αφενός από την οικονομική συμπίεση που επιφέρει η πτώση της κερδοφορίας λόγω κρίσης, αφετέρου από το ολοένα ογκούμενο πλήθος εξαθλιωμένων.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τα εξής:

Όσον αφορά τους από πάνω, η εγκληματικότητα την οποία επικαλούνται έχει ως αίτιο τη δική τους πολιτική που συνειδητά περιθωριοποιεί κάποια κομμάτια της κοινωνίας και στην ουσία τα οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Είναι δηλαδή υποκρισία να μας προστατεύουν από τα αποτελέσματα των δικών τους πολιτικών.

Όσον αφορά τα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που στρέφονται στο κράτος ζητώντας προστασία της ιδιοκτησίας τους και των προνομίων τους ως μικροαφεντικών, είναι σε μεγάλο βαθμό αδιέξοδη και σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά επικίνδυνη. Είναι αδιέξοδη γιατί πολλοί από αυτούς αργά η γρήγορα θα πεταχθούν έξω από τον «παράδεισο» της μικροϊδιοκτησίας και θα μετατραπούν σε άνεργους ή μισθωτούς. Και είναι εξαιρετικά επικίνδυνη γιατί αυτοί που θα “διασωθούν”, θα “διασωθούν” με το να γίνουν ένας από τους βασικούς πυλώνες του νέου ολοκληρωτισμού που αναδύεται.

Όμως, η επιχείρηση των από πάνω (η οποία είναι παγκόσμια και όχι μόνο ελληνική) που περιγράφεται παραπάνω, παίρνει απαντήσεις. Μπορεί οι απαντήσεις αυτές να είναι προς το παρόν αποσπασματικές και συχνά ανεπαρκείς, είναι όμως υπαρκτές και δείχνουν ένα δρόμο.

Οι από τα κάτω ανά τον κόσμο αντιστέκονται. Στην Κίνα οι εργάτες διεκδικούν (και συχνά πετυχαίνουν) τη μη ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων ή το να μην απολυθούν με απεργίες, ομηρίες στελεχών της επιχείρησης και δυναμικές συγκρούσεις με την αστυνομία. Στην Ν. Κορέα το καλοκαίρι που μας πέρασε ένα εργοστάσιο της αυτοκινητοβιομηχανίας στο οποίο οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν να μην απολυθούν έμεινε κατειλημμένο για 77 μέρες και η αστυνομία που το πολιορκούσε για εβδομάδες κατάφερε να το ανακαταλάβει μονάχα όταν κινητοποίησε 3000 αστυνομικούς, ελικόπτερα και τις ειδικές δυνάμεις. Στην Γαλλία οι εργαζόμενοι διεκδικούν επίσης δυναμικά το να μην απολυθούν με απεργίες, ομηρίες στελεχών και απειλές για ανατίναξη του εργοστασίου. Στο Περού οι αυτόχθονες του Αμαζονίου, αντιστάθηκαν επιτυχώς το καλοκαίρι στην παραχώρηση (και συνακόλουθη καταστροφή) του δάσους προκειμένου να γίνει εξόρυξη πετρελαίου. Στη Βραζιλία οι καταλήψεις γης μεγαλοτσιφλικάδων από ακτήμονες αγρότες συνεχίζονται, στο νοτιοανατολικό Μεξικό οι αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας συνεχίζουν να υπάρχουν, σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής οι άνθρωποι εξεγείρονται ενάντια στην αύξηση των τιμών των τροφίμων και τη στέρηση του νερού.

Όσον αφορά την Ελλάδα οι αντιστάσεις είναι και εδώ υπαρκτές: το μαθητικό κίνημα των τελευταίων χρόνων, το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007, η απεργία πείνας στις φυλακές τον περασμένο Οκτώβρη, η εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα, η μικρή εξέγερση των μεταναστών το Μάη στην Αθήνα με αφορμή το ότι μπάτσος πάτησε το κοράνι με το πόδι του σε ένδειξη ισχύος, η αντίσταση στις διώξεις εναντίον των μεταναστών (οι οποίες ξεκίνησαν το καλοκαίρι και συνεχίζονται μέχρι σήμερα με προτελευταίο επεισόδιο το θάνατο (ουσιαστικά τη δολοφονία) μετανάστη στη Νίκαια στην Αθήνα κατόπιν βασανιστηρίων που δέχθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και τελευταίο τις συνεχιζόμενες επιχειρήσεις «σκούπα» στο κέντρο της Αθήνας), τα μπλοκαρίσματα μεταγωγών μεταναστών, οι απεργίες πείνας των μεταναστών είτε για χαρτιά είτε λόγω των αφόρητων συνθηκών κράτησης τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (κατά κόσμον «κέντρα κράτησης»), οι αγώνες εργαζομένων για επαναπρόσληψη συναδέλφων τους που απολύονται λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης ή λόγω της συμμετοχής τους σε απεργίες, η υπεράσπιση των αντιεξουσιαστικών καταλήψεων που απειλούνται με καταστολή, οι τοπικοί αγώνες των συνελεύσεων κατοίκων (όχι βέβαια των φασιστικών τύπου Αγ. Παντελεήμονα) ενάντια στα ΧΥΤΑ, ενάντια στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, για επανοικειοποίηση των δημόσιων χώρων κλπ είναι όλα εκφράσεις των αντιστάσεων.

Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε τη συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε. Είναι λοιπόν στο χέρι μας, στο χέρι της κοινωνίας, να ακολουθήσει αυτόν το δρόμο της αντίστασης. Σε αυτόν το δρόμο θεωρούμε επί του παρόντος κρίσιμης σημασίας δύο πράγματα:

  1. την προσπάθεια οι αγωνιζόμενοι σε διαφορετικούς αγώνες, να συναντηθούν, να επικοινωνήσουν και να συμπράξουν. Είναι αναγκαίο να συναντηθούμε αν θέλουμε να εξελίξουμε τις αντιλήψεις και τις πρακτικές μας και είναι αναγκαίο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας αν θέλουμε να μπορούμε να αντιπαραθετόμαστε και να πράττουμε πιο αποτελεσματικά.
  2. να απεγκλωβίσουμε τη σκέψη μας από το υπάρχον σύστημα και να αρχίσουμε να οραματιζόμαστε ξανά, να φανταστούμε πως θέλουμε να ζούμε και στη συνέχεια να προσπαθήσουμε να πραγματώσουμε τις επιθυμίες μας. Θεωρούμε βέβαια ότι η εποχή των συγκροτημένων πολιτικών προγραμμάτων έχει παρέλθει. Αλλά πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να θέσουμε κάποιες αξίες με βάση τις οποίες θα πορευθούμε. Σαν συνεισφορά προς αυτό εμείς λέμε ότι θέλουμε να ζήσουμε μέσα σε σχέσεις κοινότητας και αλληλεγγύης, χωρίς εμπόρευμα, κέρδος και μισθωτή εργασία, χωρίς καπιταλισμό. Και θέλουμε επίσης να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας από κοινού και ισότιμα και όχι κάποιοι άλλοι να μας λένε πώς θα ζούμε. Ακόμη ότι θέλουμε να ζούμε σε ισορροπία με τη φύση, της οποίας είμαστε κομμάτι.

.

19/10/2009

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (persona non grata)

.

ΥΓ.: Επειδή τα ΜΜΕ της εξουσίας πουλάνε μεγάλα παραμύθια, αποσιωπούν ειδήσεις και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, ρίχνετε καμιά ματιά και στα κινηματικά site ενημέρωσης: http://athens.indymedia.org, http://indy.gr. Παρά τις προβληματικές τους, αποτελούν μια σημαντική πηγή αδιαμεσολάβητης ενημέρωσης.

Posted in Κοινωνικά / Πολιτικά θέματα | Leave a Comment »

Τα κολέγια, ο νέος νόμος πλαίσιο, η επιχείρηση ιδιωτικοποίησης της λέσχης, το κλείδωμα των αιθουσών στο φυσικό

Posted by autonomofysiko στο 19/10/2009

Εισαγωγή

Νιώθοντας επιτέλους απελευθερωμένοι από το βάρος των σχολικών χρόνων, την πίεση, τη βαθμοθηρία, το άγχος, και έχοντας περάσει στο πανεπιστήμιο, οι νέοι φοιτητές έρχονται αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα, που τελικά δεν είναι τόσο τέλεια όσο περιμένανε. Άλλωστε μην γελιόμαστε, και τα πανεπιστήμια στο ίδιο κράτος, στην ίδια κοινωνία, υπό το ίδιο καθεστώς βρίσκονται. Αλλάζει βέβαια η κυβέρνηση, αλλά η πολιτική όχι. Μετά από δύο κύκλους, λοιπόν, κινητοποιήσεων των φοιτητών ενάντια στο νέο νόμο πλαίσιο και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια τα έτη 2006-2007 κατά τη διάρκεια των οποίων καταφέρθηκε να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 (το άρθρο του συντάγματος που δεν επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων), βρισκόμαστε ξανά αντιμέτωποι με τα ίδια πράγματα…

.

Κολέγια

Ο νόμος για τα ΚΕΣ (κέντρα ελευθέρων σπουδών) μαζί με το νόμο για τα «κολέγια» (το νέο όνομα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια) λειτουργεί ως παραθυράκι για το άρθρο 16 και ουσιαστικά προσπαθεί να καθιερώσει την ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και οι δύο νόμοι πέρασαν συνωμοτικά με συνοπτικές διαδικασίες μέσα σε καλοκαιρινούς μήνες, ακριβώς για να μην αντιμετωπίσουν την οργανωμένη αντίδραση των φοιτητών και του κόσμου. Επίσης εξίσου συνωμοτικά δόθηκε και η τελική άδεια λειτουργίας των κολεγίων. Η άδεια αυτή εκκρεμούσε και θα δινόταν μέσα στο Σεπτέμβρη. Όταν όμως προκηρύχθηκαν οι εκλογές ο υπουργός παιδείας είπε ότι η αδειοδότηση αναβάλλεται. Λίγες μέρες όμως πριν τις εκλογές, τελικά εξέδωσε τη σχετική υπουργική απόφαση και η άδειες δόθηκαν. Όπως γίνεται αντιληπτό, ο εμπαιγμός και η κοροϊδία είναι τεράστια. Για μια ανάλυση για τα ΚΕΣ υπάρχει σχετικό κείμενο του σχήματος.

.

Ο νέος νόμος πλαίσιο

Ο νέος νόμος-πλαίσιο αρχίζει να εφαρμόζεται μετατρέποντας το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση. Το πακέτο της αντιμεταρρύθμισης περιλαμβάνει: τετραετή προγράμματα, πειθαρχικά συμβούλια και επιτροπές, ανώτατο όριο φοίτησης 2ν, πιστωτικές μονάδες ανά μάθημα, αλλαγές στα προγράμματα σπουδών με κριτήρια τις διατάξεις του νέου νόμου, προαπαιτούμενα μαθήματα, 13 εβδομάδες μαθημάτων υποχρεωτικά για να θεωρηθεί έγκυρο ένα εξάμηνο, ολοένα πιο συχνά καταγραφή παρουσιών στα μαθήματα, στη σχολή μας μετατροπή της πτυχιακής εργασίας (μιας κατ’ άλλα σημαντικής διαδικασίας για τον φοιτητή καθώς για πρώτη φορά δεν απομνημονεύει αλλά παράγει γνώση) σε υποχρεωτική και αύξηση των παρακολουθήσεων κάθε εργαστηρίου σε τουλάχιστον 9, περιορισμός του ασύλου με προφάσεις όπως “μείωση της εγκληματικότητας” (που για να μειωθεί θα πρέπει να μην υπάρχει κοινωνική ανισότητα και όχι περισσότερη αστυνόμευση) και με πραγματικό στόχο την κατάργηση των κοινωνικών ελευθεριών, αξιολόγηση με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, εισαγωγή “manager”, δια βίου εκπαίδευση κ.α.. Εντέλει ένα πανεπιστήμιο επιχείρηση, που λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές τις ελεύθερης αγοράς, περισσότερο εντατικοποιημένο και λιγότερο ελεύθερο. Τελικά, αυτό που επιδιώκουν είναι η δημιουργία ενός πλήθους υπεπληροφορημένων μεν, αμόρφωτων δε, πτυχιούχων

Συμπληρωματικά με τα προηγούμενα, έρχονται να επιβάλλουν εμμέσως το ελάχιστο δυνατό οικογενειακό εισόδημα του μελλοντικού φοιτητή με την επιδιωκόμενη κατάργηση της δωρεάν σίτισης-στέγασης καθώς και με την αύξηση των εισιτηρίων λεωφορείων και τρένων.

.

Η λέσχη

Στο πλαίσιο της αδιαφορίας γα κάθε τι που δεν παράγει κέρδος ή γενικά το ωφελεί, το κράτος συνεχίζει την υποχρηματοδότηση της λέσχης, ενώ παράλληλα μεγάλο τμήμα αυτής της ήδη χαμηλής χρηματοδότησης χαρίζεται με τη μορφή κέρδους στην εργολαβικά εταιρία προσωπικού της λέσχης. Μια λέσχη που έχει προδιαγραφές να δουλεύει με παραπάνω από 200 άτομα και αυτή τη στιγμή λειτουργεί με 30, με την ποιότητα του φαγητού και των προσφερόμενων υπηρεσιών αναπόφευκτα να είναι μειωμένη. Να σημειωθεί ότι έχουν απολυθεί πάνω από 20 εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια. Τελικά, όλη η λέσχη απειλείται με κλείσιμο λόγω χρηματοδότησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος η λέσχη χρηματοδοτείται από κονδύλια της πρυτανείας που προορίζονταν για άλλους σκοπούς και όχι από το κράτος. Πρώτη συνέπεια της υποχρηματοδότησης, είναι ότι φέτος η πάνω λέσχη θα μείνει κατά κανόνα κλειστή.

Η απόπειρα υπονόμευσης της λέσχης έχει ως απώτερο σκοπό την ιδιωτικοποίησή της. Πρόκειται για τυπική στρατηγική. Κάθε φορά που θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν κάτι, το υποβαθμίζουν εσκεμμένα, στη συνέχεια αποδίδουν την υποβάθμιση στην υποτιθέμενη κακή κρατική διαχείριση και προβάλλουν ως μόνη λύση «εξυγίανσης» την ιδιωτικοποίηση.

Σε περίπτωση που η λέσχη ιδιωτικοποιηθεί θα υποβαθμιστεί η ποιότητα του φαγητού αφού θα μπει στη μέση το κέρδος και επιπλέον πολλοί φοιτητές θα στερηθούν τη δωρεάν σίτιση λόγω της πιο αυστηρής εφαρμογής των κριτηρίων για τη σίτιση που θα ακολουθήσει. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να περάσει με τίποτα. Γι’ αυτό σας καλούμε να στηρίξετε κάθε πρωτοβουλία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της λέσχης.

.

Τους χώρους που έχουμε στο φυσικό για να συναντιόμαστε δε θα μας τους πάρουν.

Μέχρι τις αρχές της προηγούμενης χρονιάς οι αίθουσες Α12 , Α13 , Α11 της σχολής μας έμεναν ξεκλείδωτες μέρα νύχτα όλες τις μέρες της εβδομάδας και τα σαββατοκύριακα και μπορούσε να πάει ο καθένας και να τις χρησιμοποιήσει. Πέρυσι κάποια στιγμή άρχισαν να τις κλειδώνουν με αποτέλεσμα να στερηθούμε έναν ακόμη χώρο όπου μπορούμε να συναντηθούμε χωρίς να πρέπει να πληρώσουμε και χωρίς να είμαστε εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες.

Η κίνηση αυτή είναι κομμάτι μιας μεγαλύτερης επίθεσης. Μετά την ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο πριν δυο χρόνια, γίνεται μια επιχείρηση καταστροφής του ανοιχτού δημόσιου χαρακτήρα των χώρων του πανεπιστημίου. Αυτό μεθοδεύεται με ενέργειες όπως η απόπειρα κατάργησης του ασύλου, η τοποθέτηση μπαρών και φυλάκων σε κεντρικές εισόδους των πανεπιστημίων, οι αυξανόμενες περιπολίες ανδρών της ασφάλειας με πολιτικά και τέλος με την προσπάθεια να σταματήσει η ελεύθερη χρήση αιθουσών του πανεπιστημίου για εκδηλώσεις, συζητήσεις ή άλλα δρώμενα.

Η βασική πρόφαση που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί αυτή η ενέργεια είναι ότι γίνονται καταστροφές στις αίθουσες. Αυτή η δήλωση είναι διαστρεβλωμένη, γιατί στο φυσικό για παράδειγμα οι περισσότερες ζημιές έχουν γίνει σε χώρους που κλειδώνουν (π.χ. γραφεία). Και λέμε ότι είναι πρόφαση γιατί καταστροφές γίνονταν και παλαιότερα στις σχολές αλλά κανείς δεν πρότεινε το να κλειδώνουν ούτε οι αίθουσες, ούτε οι σχολές. Αυτό προτείνεται τώρα γιατί τώρα θέλουν αυτό που είπαμε παραπάνω: να σταματήσει η ελεύθερη χρήση των χώρων του πανεπιστημίου. Βέβαια αυτό το θελαν από πάντα, απλώς τώρα μπορούν πιο εύκολα να το πουν και να το περάσουν, γιατί δε θα υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις λόγω της κάμψης του φοιτητικού κινήματος.

Επίσης, γίνεται μια προσπάθεια να υπερτονιστούν αυτά τα φαινόμενα και μάλιστα από κάποιους που στην καλύτερη συναινούν με τη σιωπή τους και στη χειρότερη κλέβουν οι ίδιοι εκατομμύρια μέσα από μίζες στα ερευνητικά, συναινούν στις εργολαβίες που υπάρχουν στο πανεπιστήμιο, και αδρανούν μπροστά στην υποχρηματοδότηση των βιβλιοθηκών.

Όχι δε λέμε πώς όλα είναι καλά και δε γίνονται ζημιές. Αλλά το θέμα είναι άλλο. Το θέμα είναι αν θέλουμε να δίνουμε επιφανειακές ή ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα. Γιατί αν θέλουμε να δούμε τις αιτίες του προβλήματος θα δούμε ότι οι καταστροφές δε γίνονται γιατί κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται κακοί, αλλά γιατί η κοινωνική ανισότητα και καταπίεση τους κάνει να δρουν έτσι.

Το θέμα επίσης είναι αν θέλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα και να μην τη διαστρεβλώνουμε για να εξυπηρετήσουμε τα συμφέροντά μας. Γιατί ακόμη και αν δεν ενδιαφερόμαστε να λύσουμε τα προβλήματα στη ρίζα τους, θα δούμε ότι ο καλύτερος τρόπος στην υπάρχουσα κατάσταση να μη γίνονται ζημιές, δεν είναι ένα άδειο πανεπιστήμιο, αλλά ένα πανεπιστήμιο ζωντανό, όπου θα κυκλοφορεί συνέχεια κόσμος και θα το προστατεύει αν χρειαστεί.

Υπάρχει βέβαια και η λογική του ότι λύση για αυτά είναι η ερήμωση του πανεπιστημίου, η κατάργηση του ασύλου και η “φύλαξη” του από την αστυνομία. Αυτή η «λύση», όμως, δεν λύνει τα αίτια του φαινομένου και στην ουσία διαιωνίζει το πρόβλημα, ίσως ακόμα και να το χειροτερεύει καθώς υπάρχουν ιστορικές ενδείξεις ότι, με τη καταστολή, τέτοια φαινόμενα πιθανώς να διογκώνονται γενικά στην κοινωνία σε βάθος χρόνου. Επίσης, ακόμα και αν μειωθεί επιφανειακά η εγκληματικότητα, στο βωμό αυτού θα έχουμε θυσιάσει την ελευθερία μας που είναι πολύ πιο σημαντική.

Ένα άλλο επιχείρημα που μπορεί να υπάρξει είναι ότι στις αίθουσες υπάρχουν ή πρόκειται να τοποθετηθούν ακριβά μηχανήματα για την υποστήριξη του μαθήματος και κάπως πρέπει να προστατεύονται. Αν αυτό είναι το θέμα, εμείς προτείνουμε να είναι φορητά και να φεύγουν από την αίθουσα με το τέλος των μαθημάτων. Και αν αυτό δε γίνεται, τότε προτιμούμε να μην υπάρχουν μηχανήματα σε ορισμένες αίθουσες και αυτές να μένουν ανοιχτές. Θεωρούμε πολύ σημαντικότερο το να έχουμε ένα μέρος που να μπορούμε να συναντηθούμε. Ίσως φαίνεται υπερβολικό αλλά δεν είναι. Σκεφτείτε πόσοι χώροι εκτός από τα σπίτια μας υπάρχουν όπου να μπορείς να συναντηθείς χωρίς να πρέπει να πληρώσεις και όπου να είσαι προστατευμένος από τις καιρικές συνθήκες; Πραγματικά ελάχιστοι και ολοένα λιγοστεύουν.

Τέλος, το πιο ύπουλο ίσως επιχείρημα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι ότι δε μας απαγορεύουν να χρησιμοποιήσουμε τις αίθουσες. Θα μας τις δίνουν αρκεί να τους ζητήσουμε την άδεια. Είναι ύπουλο γιατί φαίνεται λογικό αλλά στην πραγματικότητα εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που θέλουν να κάνουν: το πανεπιστήμιο όλων θέλουν να το κάνουν πανεπιστήμιο δικό τους, τσιφλίκι τους που για να μπεις μέσα πρέπει να σου το επιτρέψουν αυτοί, υποβαθμίζοντας το δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα του.

Ε, λοιπόν εμείς θέλουμε το πανεπιστήμιο να παραμείνει όλων, κοινό. Θέλουμε να το χρησιμοποιούμε ελεύθερα και να μην πρέπει κάθε φορά να περνάμε ανάκριση και να δίνουμε αναφορά.

Για όλους αυτούς του λόγους σας καλούμε να στηρίξτε τις κινήσεις που θα γίνουν για να ξανανοίξουν οι αίθουσες που τώρα κλειδώνουν.

.

Επίλογος

Βρισκόμαστε σε εποχή κρίσης, όπου η κατάσταση είναι ρευστή, κάτι που την καθιστά επικίνδυνη και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα. Πρέπει ως άνθρωποι και ως φοιτητές να εναντιωθούμε στην επέλαση που συντελείται στην παιδεία όπως και σε κάθε τομέα, μέσα από αμεσοδημοκρατικές και αντιιεραρχικές κινηματικές διαδικασίες και να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε τα αυτονόητα: μια πραγματικά δημόσια κοινωνική δωρεάν παιδεία με στόχο τη γνώση και όχι το κέρδος, και γενικά μια κοινωνία όπου μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια και όχι απλά να επιβιώνουμε.

19/10/2009

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (persona non grata)

Posted in Πανεπιστημιακά Θέματα | Leave a Comment »

Τα προβλήματα της γενικής συνέλευσης και μια προσπάθεια να λυθούν

Posted by autonomofysiko στο 18/10/2009

(To αυτόνομο σχήμα φυσικού συμμετέχει στην πρωτοβουλία για τη βελτίωση της γενικής συνέλευσης. Γι’ αυτό το λόγο τα κείμενα της πρωτοβουλίας μπορεί κανείς να τα βρει και στο blog μας.)

Σ’ έναν κόσμο για λίγους δε χωράει κανείς…

Θέλοντας να λύσουμε τα προβλήματά μας και να δημιουργήσουμε δρώντας από κοινού με τους συμφοιτητές μας, συμμετέχουμε στη γενική συνέλευση του συλλόγου φοιτητών φυσικού. Ωστόσο, βλέπουμε ότι δεν μπορούμε πραγματικά να συμμετέχουμε. Αυτό μας έκανε να προβληματιστούμε πάνω στο τι δεν πάει καλά, θέλοντας να βρούμε λύσεις.

Παρατηρήσαμε ότι ενώ υπάρχει η δυνατότητα να εκφράσει ο καθένας την άποψη του μέσα στη συνέλευση, οι συνθήκες που επικρατούν αποτρέπουν το να γίνει κάτι τέτοιο. Επίσης, ο μόνος τρόπος που υπάρχει για να συμμετέχει κανείς στη διαμόρφωση των αποφάσεων της συνέλευσης είναι η εξ’ ολοκλήρου αποδοχή ή απόρριψη ενός προδιαμορφωμένου πακέτου-πλαισίου χωρίς τη δυνατότητα παρέμβασης στα διάφορα μέρη του. Ακόμη, παρατηρήσαμε ότι η γενική συνέλευση αναλώνεται σε τυπικές και, πολύ συχνά, ανούσιες αντιπαραθέσεις.

Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην απογοήτευση και τελικά πολλές φορές στην απαξίωση και την απόρριψη της διαδικασίας. Η απαξίωση δε φαίνεται βεβαίως μόνο στην μεγάλη αποχή από την διαδικασία που δυστυχώς έχει φτάσει να θεωρείται αυτονόητη. Φαίνεται και από το κλίμα αδιαφορίας που κυριαρχεί στη διάρκεια των συνελεύσεων, με τα κλασσικά πηγαδάκια κ.τ.λ. να πλειοψηφούν έναντι αυτών που συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της, καθώς και από το ότι στην υλοποίηση των αποφάσεων συμμετέχει ένα πολύ μικρό ποσοστό αυτών που τις ψηφίζουν.

Ωστόσο, η άσχημη αυτή κατάσταση δεν είναι αποκλειστική ευθύνη της διαδικασίας αλλά της διαδικασίας όπως την αφήνουμε /επιτρέπουμε να εκκινεί, να αναπτύσσεται, να κορυφώνεται, να καταλήγει. Όλοι φέρουμε μερίδιο ευθύνης καθώς με το να μη δρούμε αναπαράγουμε την κατάσταση.

Σε μια κοινωνία όπου ενθαρρύνεται ο ατομικισμός, ο ωχαδερφισμός και η αποξένωση, σε μια σχολή που καθημερινά δημιουργούνται προβλήματα και θέματα προς συζήτηση, σε μια εποχή που δεχόμαστε πραγματική επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, η ύπαρξη μιας διαδικασίας, όπως η γενική συνέλευση, όπου συλλογικά θα μπορούμε να εκφραζόμαστε, να επικοινωνούμε, να αποφασίζουμε και να δρούμε, είναι απαραίτητη. Τόσο απαραίτητη ώστε προκύπτει φυσικά και αβίαστα η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας χώρος προβληματισμού για τα βαθύτερα αίτια των δυσλειτουργιών της διαδικασίας αυτής καθώς και αναζήτησης ρεαλιστικών τρόπων αντιμετώπισής τους. Έτσι, εν μέσω μιας ιδιαίτερης κοινωνικά περιόδου (Δεκέμβρης), κάποιοι από εμάς βρεθήκαμε αυθόρμητα, συζητήσαμε για όλα αυτά και εν τέλει οργανωθήκαμε και δημιουργήσαμε την πρωτοβουλία για τη βελτίωση της γενικής συνέλευσης.

Σε γενικές γραμμές, αυτό που σκεφτόμαστε για τη γενική συνέλευση είναι ότι θα πρέπει να βρεθούν τρόποι διεξαγωγής της που να εξασφαλίζουν μια περισσότερο ισότιμη συμμετοχή στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Τις λεπτομέρειες δε τις γνωρίζουμε προς το παρόν, αλλά η έλλειψη έτοιμης λύσης δε μας αποθαρρύνει. Τη βλέπουμε πιο πολύ σαν ευκαιρία για σκέψη και συζήτηση. Τη λύση θα τη δημιουργήσουν όλες και όλοι αυτοί που θα προβληματιστούν είτε εδώ στη πρωτοβουλία είτε οπουδήποτε αλλού (ατομικά ή συλλογικά) γιατί πιστεύουν στο σημαντικό ρόλο της γενικής συνέλευσης ως διαδικασίας του συλλόγου.

Και επειδή πολλά ακούει κανείς, θα θέλαμε να τονίσουμε ότι δεν προσπαθούμε να υποβαθμίσουμε τη γενική συνέλευση, ούτε τις αποφάσεις που έχει πάρει. Αντίθετα προσπαθούμε να την καταστήσουμε ουσιαστική και λειτουργική και όλα αυτά που υποτίθεται ότι είναι αλλά δεν το αποδεικνύει. Η ανάδειξη των προβληματικών της είναι το πρώτο βήμα για τη βελτίωση της.

Όσο γι’ αυτούς που ισχυρίζονται ότι η κατάσταση που επικρατεί είναι αναπόφευκτη ή ότι η συζήτηση γι’ αυτήν είναι δευτερεύουσας σημασίας, θα πρέπει να σταματήσουν να εθελοτυφλούν. Δεν μπορούμε πια να αποσιωπούμε τα προβλήματα που υπάρχουν, όταν αυτά αποκλείουν εμάς τους ίδιους.

Κοιτώντας γύρω μας, παρατηρούμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που θεωρούμε ότι κάτι πάει στραβά. Το ότι είμαστε πολλοί, σημαίνει ότι αν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλα αυτά. Ας πράξουμε λοιπόν. Χωρίς «ειδικούς της πολιτικής», να προσδιορίσουμε εμείς για εμάς τους τρόπους που συζητούμε και αποφασίζουμε.

.

19/10/2009 (ανατύπωση κειμένου που βγηκε το Μάη του 2009)

Πρωτοβουλία για τη βελτίωση της γενικής συνέλευσης του φυσικού*

.

*Επόμενη συνάντηση της πρωτοβουλίας τη Δευτέρα 2/11/09 στις 21:00 στο φουαγιέ του Φυσικού

Posted in Οργάνωση / λειτουργία του κινήματος, Σύλλογος Φοιτητών Φυσικού | Leave a Comment »